blog - shqip

Feja, përgjigjja për thirrjen e Hyjit, e cila realizohet në bashkësi

2013-10-24T20:21:35Z

Thirrja e Hyjit

Është pikërisht thirrja e Hyjit që qëndron në fillim të çdo jete njerëzore. Besoj se që tani e dini, se thirrja e parë e Hyjit ndaj njeriut është thirrja ndaj jetës, kur Hyji na thirri në të qenurin, na thirri që të jemi, të ekzistojmë. Një gjë e mahnitshme, me të vërtetë e mrekullueshme, kur Hyji nëpërmjet dashurisë së prindërve na thirri në jetë. Pra, mos ta harrojmë: në fillim të thirrjes sonë ndaj jetës ishte dashuria – dashuria e Hyjit dhe e prindërve. Këtë dashuri do ta kemi gjithmonë si pikën e riferimit, edhe nëse ndoshta nuk do të flasim për të drejtpërdrejt.

Pas kësaj thirrje ndaj jetës vjen thirrja e dytë – thirrja ndaj jetës së krishterë. Pasi që dikush i ka themele të forta njerëzore, mund të fillojë të ndërtojë mbi to krishtërimin, si përgjigjen Hyjit e themeluar në mahnitje prej mirësisë së Hyjit, i cili thirri njeriun nga asgjëje në të qenuri.

Vetëm kur njeriu iu përgjigj Hyjit në jetën dhe në jetën e krishterë, mund ta fitojë një thirrje tjetër – thirrje në jetën e kushtuar ose në jetën martësore. Këtu njeriu e realizon plotësisht përgjigjen e tij ndaj dashurisë krijuese së Hyjit, e cila e thirri në ekzistencë.

Feja

Katekizmi i Kishës katolike na mëson se feja është virtyt hyjnor, i cili qëndron në çdo njeri që nuk i kundërshton, do të thotë në atë që nuk mëkatoi kundër saj. Është një dhuratë e dhënë falas njeriut prej Hyjit. Pa tjetër, shembujtë i gjejmë në Shkrimin Shenjt me shumicë, marrim veç kapitullin e 11-të të Letrës së drejtuar Hebrenjve, ku duke filluar që nga Abeli, autori i Letrës lavdëron fenë e personazhëve të ndryshme të Biblës. Ai person që mund të jetë modeli i çdo thirrje, është Abrahami, i cili e gëzon titullin “Ati i fesë” tamam për faktin se “i besoi Hyjit dhe kjo iu njeh për drejtësi” (Rom 4,3). Pra, të besosh Hyjit është drejtësia më e parë që njeriu mund ta ketë. T’i besohesh, t’i dorëzohesh Hyjit është ai virtyt, të cilin Katekizmi e quan feja. Jo një gjë e palëvizshme, por një gjë që zhvillohet, rritet dhe përsoset me anë të veprave që rrjedhin prej saj. Të thuash “besoj” duhet ta ketë një rrjedhim, një rrezultat konkret në jetën tënde, përndyshe nuk mund të quhet feja, besimi, por ngel si një gjë e pavlerë: “Feja, në qoftë se nuk i ka veprat, është e vdekur në vetvete,” na mëson sh. Jakobi (Jak 2,17). Këto vepra të fesë realizohen edhe atëherë, e ndoshta sidomos atëherë, kur nuk kuptojmë pse Hyji kërkon diçka prej nesh, kur vepra që Hyji na fton të bëjmë na tejkalon, kur njerëzisht është e pamundur. Kujtoni prapë Abrahamin, kur nën ndikimin e fesë bëhet i disponueshëm për ta flijuar birin e vet Izakun. Ose kujtoni atë, në të cilën feja ia arrit përsosurisë së vet – Virgjërën Mari.

Bashkësia

Jo pa qëllim Kisha na fton ta shikojmë në Abrahamin Atin e fesë. Është për faktin, se prej tij merr fillimin “bashkësia e parë” e fesë – populli i Izraelit. Ky popull, në historinë e tij, rritet dhe piqet fal mirësisë së Hyjit, i cili ia dhuron jo vetëm ligjin, por edhe aftësinë për ta zbatuar. Kështu populli i Izraelit në një farë mënyre bëhet shembulli i çdo bashkësie.

Në kuptimin e vet të fjalës populli i Izraelit është paralajmërimi i popullit të krishterë – i Kishës. Vërtetë jemi populli i ri i Zotit, të cilin Krishti ia fitoi Atit me gjakun e vet (krh. Zb 5,9-10). Kisha na e kujton këtë mister në lutjen e vet: “kemi për nder të quhemi fis i zgjedhur, priftëri mbretërore, komb i shenjt, popull i fitorës sate” (Prefacioni I e të dielave “gjatë vitit”). Pra, prej hirit të Hyjit jemi njerëz, të krishterë, të thirrur, të kushtuar.

Veti më e rëndësishme të popullit të Izraelit dhe të Kishës është zgjedhja e Hyjit; pra fakti, se është e një prejardhje hyjnore, jo njerëzore. Kjo është gjëja e dytë, të cilën duhet ta kemi gjithmonë para sysh, kur flasim për Kishën, edhe kur do të flasim për jetën në Kishë si në bashkësi.

Me një fjalë: Dashuria e Hyjit, e cila krijon për të jetuar në bashkësi.

Marrëdhenie

Prej asaj që kemi thënë, e para marrëdhenie, ajo më e rendësishme, është marrëdhenie mes thirrjes së Hyjit dhe përgjigjes së njeriut. Kjo marrëdhenje quhet feja. Feja si marrëdhënie mes dy personave, mes Hyjit dhe njeriut, pra marrëdhenie personale, e cila lind, rritet dhe përsoset në bashkësi të popullit të ri të Hyjit – në bashkësi të Kishës.

Papa Françesku thotë:

“Sigurisht, feja është një akt personal: ‘unë besoj’, unë personalisht përgjigjem Hyjit i cili bëhet i njohur dhe dëshiron të hyjë në miqësi me mua. Por unë fenë e pranoj prej të tjerëve, në një familje, në një bashkësi që më mëson të them ‘unë besoj’, ‘ne besojmë’. Një i krishterë nuk është një ishull! Ne nuk bëhemi të krishterë në një laborator, ne nuk bëhemi të krishterë prej vetvetës dhe me forcat tona, por feja është një dhuratë, është një dhuratë e Hyjit që na jepet në Kishë dhe nëpërmjet Kishës. Dhe Kisha na dhuron jetën e fesë në Pagëzim: ai është momenti në të cilin na bën të lindim si bijtë e Hyjit, momenti në të cilin na dhuron jetën e Hyjit, na lind si nënë” (Katekeza e dhënë me 11.IX.2013).

Besoj, se në këto fjalë i gjejmë të gjitha marrëdheniet për të cilat dëshirojmë të flasim: marrëdhenia mes thirrjes së Hyjit dhe fesë personale; marrëdhenia mes fesë personale dhe bashkësisë, ose mes fesë personale dhe fesë së bashkësisë; dhe në fund marrëdhenia mes thirrjes së Hyjit dhe bashkësisë.

Mendoj, se të parën marrëdhenie – mes thirrjes së Hyjit dhe fesë personale si përgjigje të njeriut e kemi pak a shumë të qartë. Ajo që na intereson sot më shumë është pikërisht realizimi i kësaj përgjigjeje në bashkësi; dhe jo vetëm në bashkësi të Kishës, por, e ndoshta sidomos, në një bashkësi rregulltare. Gjë, për të cilën përgatiteni dhe të cilën, dhashtë Zoti, do ta jetoni në kalimin e gjithë jetës suaj.

Themeli i fortë...

Nëse dhurata e parë e Hyjit është jeta, nëse thirrja e parë e tij është në të qenurin, duhet të jetë e vërtetë, se është tamam ajo, që është themeli i marrëdhenieve njerëzore. E vërtetë, që te krijimi i njeriut e gjejmë reflektimin e Hyjit mbi njeriun e krijuar sipas imazhit të tij: “Nuk është mirë që njeriu të jetë vetëm” (Zan 2,18). Njeriu është i thirrur, që nga zanafilla e ekzistencës së tij, në jetën në bashkësi.

Duke e ruajtur shkallën e thirrjeve të Hyjit (në jetë – në fe – në përkushtim) zbulojmë rëndësinë e marrëdhënieve njerëzore e logjikisht edhe e vlerave njerëzore, akoma pa të folurën për qëllime të larta të fesë.

Që një bashkësi, një komunitet të punojë mirë, ky themel njerëzor nuk mund të mungojë. Do të ishtë e kotë të mundohemi të bëhemi shenjtër pa vlera njerëzore. Një “i shenjt” i tillë krijon rreth vetës shumicën e martirëve. Imagjinoni një prift, një murgeshë, një motër pa vlera njerëzore – pa sinçeritetin, pa nderin, pa përgjegjësinë... Do të ishte tmerr i mishëruar! Me të vërtetë, gjëja e parë e domosdoshme në çdo komunitet është pjekuria në vlera njerëzore. Si na thotë edhe sh. Augustini: “Hiri kërkon naturën.” Që do të thotë, se për të fituar hirin, njeriu para duhet të piqet në vlera “naturale” – thjesht njerëzore – si bazament i ndërtesës së jetës.

Më pëlqen të bashkëndaj me ju jetën e bletëve. A e dini, sa janë në një shtëpi, në një familje? Nëse është familje e fortë, edhe mbi 80.000! E nuk ngatrrohen! Interesante. E mahnitshme. Nuk ngatrrohen. Sepse secila bën gjithçka, e njëkohësisht vetëm atë, që i përket. Njëra i ushqen larvat, tjetra e ruan shtëpinë si rojë, e treta sjell ujin, e katërta mblidh nektarin, akoma një tjetër e sposton brenda kornizave... Jeta e bletës është më të vërtetë e mahnitshme! Është interesante, se një bletë i ndrron të gjitha këto “shërbime” gjatë jetës suaj e pastaj... pas afërsisht 4 javë vdes për shkakun e rraskapitjes. Ose vdes për mbrojtjen e shtëpisë: nuk kursen jetën e vet duke e mbrojtur jetën e bashkësisë. Jo këto pak radhë, por krejt ushtrime shpirtërore mund të përgatiten duke folur vetëm për jetën e bletëve...

Kthehemi tek ne. Pra, themeli njerëzor, pjekuria në vlera njerëzore. Kur e kemi këtë, mund të sodisim më lartë. Kur jetojmë në të vërtetën, në sinçeritetin, pa thashatheme, me nder e respekt ndaj të gjithëve, sidomos ndaj atyre që i kemi pranë, mund të fillojmë ta ndërtojmë bashkësinë. Përkundrazi nuk e krijojmë, nuk e ndërtojmë, por e prishim:

“Falni, duroni njëra-tjetrën, sepse jeta e bashkësisë nuk është e lehtë. Djalli shfrytëzon gjithçka për të ndarë! Thotë: ‘Unë nuk dua të flas keq, por...’, dhe fillon ndarja. Jo, kjo nuk shkon, sepse nuk ka rrugëdalje: veç ndarje. Kujdeseni për miqësinë ndër jush, për jetën e familjes, për dashurinë mesh jush. Që manastiri mos të jetë Purgator, që të jetë një familje. Problemet janë, do të jenë, por, si bëhet në një familje, me dashuri, rrugëdalje duhet të kërkohet me dashuri; mos e shkatërroni këtë [motër] për ta zgjedhur këtë [problem]; mos bëni garë. Kujdeseni për jetën e bashkësisë, sepse kur në një bashkësi është kështu, si në një familje, është pikërisht Shpirti Shenjt që është në qendër të bashkësisë” (Discorso alle monache di clausura, Assisi, 4.X.2013).

Nuk duhet të përsërisim, se një jetë e tillë nuk është e lehtë. Është e thjeshtë, por jo e lehtë. Vërtetë kemi nevojë për Shpirtin Shenjt, kemi nevojë për një arsye të fortë, e cila na jep përgjigjen për pyetjen “Pse?”

...mbi të cilin ndërtohet deri në qiell

Shën Pali në disa vende të Shkrimit Shenjt na dhuron imazhe të Kishës – si ara dhe ndërtesa e Hyjit (krh. 1Kor 3,9), si nusja e Krishtit (krh. Ef 5,25-27), si trupi i Krishtit, të cilit ne jemi gjymtyrë (krh. 1Kor 12,27).

Dua të ndalem te imazhi i fundit: Kisha si trupi i Krishtit. Kur trupi e gëzon shëndet të mirë, gjymtyre të trupit i binden kokës. Nëse ndonjë gjymtyrë nuk e bind kokën, diçka nuk është në rregull. Sëmundjet janë nga më të ndryshme: Truri nuk punon si duhet, ose gjymtyrë është e paaftë, tepër e dobët, e plagosur, e sëmurë, ose nuk është në rregull sistemi nervor, është e prishur lidhje mes trurit dhe gjymtyrëve. Mjeku është ai që mundohet ta gjëjë shkakun e sëmundjes e ta caktojë diagnozën e drejtë. Por, pasi e gjeti, varet nga pacienti a do ta pranojë a jo. Në fushën e mjekësisë është fakti i njohur, se kur pacienti nuk e pranon diagnozën, nuk pranon as mjekimin. Kjo, duke folur për Kishën, do të thotë, se ne, si gjymtyrët e trupit të Krishtit jemi të ftuar të bëjmë atë që na porosit Krye e trupit – Jezusi. Dhe nëse jemi gjymtyrët e shëndoshtë, edhe e bëjmë.

Tani mund ta lëmë anash krejt trupin e Krishtit – Kishën, dhe e zvogëlojmë horizontin tonë në masën e kongregatës, të cilën e keni zgjedhur.

Gjë e parë që të gjithë e gjithmonë kemi për detyrë është të jemi të vetëdijshëm në çdo moment të dimë të përgjigjemi për pyetje: “Kush jam?” Të dish kush je dhe kush je për Zotin, të ndihmon t’i bësh ato veprime që kërkohen prej teje, sidomos të jesh gjithmonë e bashkuar me Krishtin. Kjo lidhje është e dyfishtë: nga një anë është e drejtpërdrejtë, do të thotë ti dhe Zoti, nga ana tjetër lind dhe ushqehet si edhe feja jote – nga bashkësia. Pa ekzagjërim mund të themi, duke pohuar fjalët e Papës, se nuk është e mundur t’i përkasim Zotit, nëse nuk jetojmë në përputhje me bashkësi në të gjithë pjesëtarë të saja. Me një fjalë tjetër: nuk është e mundur ta duam Zotin, nëse nuk e duam secilin dhe çdo njeri me dashurinë hyjnore. Këtë na e thotë edhe sh. Gjoni në Letrën e tij të parë:

“Nëse ndokush thotë: ‘E dua Hyjin’, e këndej e urren vëllanë e vet, është rrenacak. Sepse kush nuk e do vëllanë e vet që e sheh, Hyjin që nuk e sheh, s’mund ta dojë” (1Gjn 4,20).

Kjo konkretisht do të thothë pikërisht atë që na ofron Papa Françesku në Ençiklikën Lumen Fidei:

“Feja nuk është këmbëngulse, por rritet në bashkjetesë që e respekton tjetrin. Një besimtar nuk është arrogant; përkundrazi, e vërteta e bën të përvuajtur, duke ditur se më shumë sa ne e zotërojmë atë {kupto: të vërtetën}, është ajo që na përqafon dhe na zotëron. Duke u larguar prej acarimit, siguria e fesë na vendos në udhëtim dhe mundëson dëshminë dhe dialogun me të gjithë” (Lumen fidei n. 34).

Sjellje e tillë, nëse jemi të sinqertë, nuk është e lehtë, sepse njeriu, unë dhe ti, duhet të vetmohohet, duhet ta kërkojë, sipas porosisë së Apostullit, t’i durojë të tjerët me dashuri vëllazërore duke mos kërkuar interesin e vet, por interese të Jezu Krishtit dhe të vëllezërve (krh. 1Kor 10,24; Flp 2,4.21). Për këtë duhet pa tjetër feja, sepse një sjellje si kjo nuk frymëzohet nga natyra njerëzore e plagosur nga mëkati, por frymëzohet vetëm nga shëmbulli i Krishtit dhe nga dëshira për t’u bërë si është Ai.

Këtu zbulojmë, se me të vërtetë jemi gjymtyrët e gjalla të trupit të Krishtit. Për më tepër... Kur themi “Trupi i Krishtit”, mendimi ynë i parë, besoj, nuk shkon te Kisha. Shkon te një sakrament tjetër – te Eukaristia. Te Buka dhe Vera të shuguruara. Mendoni, veç, si buka bëhet bukë, si vera bëhet verë. Sa kokrra gruri, sa vile rrushi duhet të bluhen, të shtypen. Duhet “ta humbasin jetën” për t’u bërë një bukë, një verë. Nëse duam të jemi bashkësia eukaristike, bashkësia sipas shembullit të Krishtit, nuk ka një rrugëdalje tjetër, përveç humbjes së vetvetës për Jezusin dhe vëllezërit. Kujdes, kjo nuk do të thotë ta flakesh identitetin tënd personale. Përkundrazi – do të thotë ta zbulosh tërësisht bukurinë e saj, ta pastrosh dhe ta përsosësh.

Si bëhemi Kishë, ose po deshët, bashkësi rregultare, prapë na e ka shpjeguar Papa Françesku:

“Bashkimi ynë nuk është para së gjithash fryti i marveshjes sonë, ose i demokracisë brenda Kishës, ose i përpjekjes sonë për t’u rënë dakord, por vjen prej Tij që e krijon bashkimin në ndryshmëri, sepse Shpirti Shenjt është harmoni, gjithmonë e krijon harmoni në Kishë. Është një bashkim harmonik në ndryshmëri të madhe të kulturave, të gjuhëve dhe të mendimëve” (Katekeza e dhënë me 25.IX.2013).

Të jemi të ndryshëm është një pasuri, kur kuptojmë, se çdo njeri që e kemi pranë është një dhuratë e Hyjit. Edhe ai, ajo, që ndoshta nuk më është simpatik, që ndoshta më acaron, që ndoshta nuk më pëlqen. Është dikush, të cilin Hyji e do barabartë si mua. Pra, edhe unë duhet ta dua për një arsye të thjeshtë: dashuria nuk është një ndjenjë që sot e kam dhe nesër zhduket pse e mori era. Dashuria është një zgjedhje e lirë, një vendim i mendjes, një caktim i vullnetit. Dua, sepse kam vendosur për të dashur. Si këndon Alban Skenderaj: “Dua të dua.” Ja, edhe një herë Papa që na shtjellon që është bashkimi i Kishës:

“Bashkimi i Kishës nuk është uniformiteti, por bashkësi në dashuri dhe në dëshmi të Krishtit të Kryqëzuar dhe të Ngjallur; do të thotë ta gjesh pasurinë në ndryshmëritë dhe në llojshmëritë; do të thotë ta ndiesh Krishtin si “gurin e vetëm të këndit”, Ungjillin si kriter për ecjen dhe lutjen si bukën e jetës së përditshme; do të thotë të jetosh dashurinë vëllazërore, mëshirën dhe pendimin e zemrës” (Katekeza e dhënë me 25.IX.2013).

Kështu rritet feja, kështu shenjtërohet shpirti i njeriut e, logjikisht, edhe bashkësia; sepse bashkësia nuk është një gjë abstrakte, një gjë e paprekshme. Është pjesa e jetës sate, madje, është pjesa e të qenurit tënd. Je ti që nëpërmjet saj e merr hirin e Hyjit dhe me menyrën e jetës sate e bashkkrijon në të mirën dhe në të keqën. Kjo do të thotë, se ke përgjegjësinë tepër të madhe për gjendjen e bashkësisë në të cilën jeton; pavarësisht nga fakti a është një komunitet i vogël, apo Kongregata ose Kisha.

Dashuria jote me të cilën mundohesh të jetosh pastërtinë, dëgjesën, varfërinë dhe të gjitha virtyte të tjera ndikon në shenjtërinë tënde dhe si rrjedhim në shenjtërim të bashkësisë...

Mesazhi i pavarësisë

2012-12-08T06:45:03Z

100 vjet janë më shumë sa një jetë mesatare e njeriut. Në jetën e shtetit prapë nuk është pak. Ti vet, Shqipëria, mund e duhet të më mësosh historinë tënde fisnike dhe e vështirë, e pasur dhe e gjatë.

Në librin e historisë sate janë faqe të bardha për t’u lavdëruar dhe faqe të zeza për t’u penduar. Të uroj guximin të pendohesh dhe të lavdërohesh në vende dhe momente të duhura... Urime, o Shqipëria e dashur, për traditën tënde të pasur, ngushlime për momente të rënda të palirisë dhe të skllavërisë.

Sot bijtë e tu nganjëherë si po të kishin frikë për t’u përparuar me vendosmëri hap pas hapi si baballarët e tyre. Nga ana tjetër, nuk mund të mohohet asesi dëshira e shqipëtarëve për të shkuar përpara. Fatkeqsisht, edhe kjo dëshirë e mirë dhe e duhur nganjëherë shkakton, se kujtimi i njeriut bëhet tepër i shkurt. Mos më thuaj, o Shqipëri, se bijtë e tu e harruan prejardhjen e tyre, kur në dëshirë tepër të madhe për t’u bërë pjesëtarë të “Europës moderne”, si ligjin e parë aprovuan një gjë të mbrapshtë e moralisht tëprishur... Mos më thuaj, se burra të shtetit me një histori kaq të madhe kërcejnë si u fishkëllojnë të fortët e botës... Mos më thuaj, sepse do të ishte një njollë në mantelin e dinjitetit tënd.

Duke menduar për ty, Shqipëri, më vijnë në mend tre premtime të mëdha të dhëna Abrahamit prej Hyjit – toka, pasardhësi dhe bekimi.

Toka jote, kaq e shkelur dhe kaq e bukur, kaq e dashur dhe kaq e fortë, kaq e ruajtur me gjak të ushtarëve dhe e lagur me atë të martirëve dhe kaq e përdhunuar nga fëmijët e tu... Por e jotja. Më e gjerë si kufijtë artificiale të shtetit...

Pasardhësi, ose pasardhësit e tu... Mund të krenohen, o nëna Shqipëri. Shqipëria është sot për sot i vetmi shtet (nuk desha të shruaj i fundit, edhe nëse ndoshta do të ishte më e saktë), në të cilin lindin më shumë fëmijë se sa vdesin. E lumja ti, nëse në ty ka fëmijë, sepse kush nuk i ka, nuk e ka as të ardhmen e vet. Ti akoma e ke. Ruaje! Mos lejo që ligjet e padrejta ta shkatërrojnë të ardhmen tënde. Mos lejo, që nëpër spitale të tua të vriten fëmijët e tu të pafajshëm para se të linden!

Dhe bekimi? Zoti e derdh me bollek. Edhe nëse shumë njerëz nuk interesohen për të. Një gjë është e sigurtë: kush e dëshiron, e gjen. Lutem që bijtë e tu të dijnë, se pa bekimin e Zotit çdo përpjekje njerëzore është kot. Lutem që bijtë e tu që të jenë të vetëdijshëm, se kanë nevojë për bekimin e Hyjit.

Të uroj, o Shqipëri fisnike, që të jesh këtu edhe shumë vite. Lutem që Zoti kurrë mos ta heqë bekimin e vet prej teje. Lutem që mes bijve të tu të rritet numri i atyre që dëshirojnë të bashkëpunojnë me hirin e Hyjit. Lutem me fjalë të priftërinjve të martirizuar gjatë komunizmit; me fjalë që patën në gojë kur vdesin: “Rroftë Krishti Mbret! Rroftë Shqipëria!“

Lutem kësthu, sepse Krishti erdhi “për të dëshmuar të vërtetën” (Gjn 18,37). Është pikërisht dhe vetëm e vërteta, e cila na e hap derën e mbretërisë së Krishtit. Njeriu u dëbua prej parajsës, sepse besoi më shumë rrenës sa të vërtetës. Dhe “ati i gënjeshtrës” (Gjn 8,44) deri në sot me shumë kujdes vepron në botë për të na gënjyer prapë të gjithë, për të na e mbyllë prapë derën e Mbretërisë me anë të gënjeshtrës dhe të mëkatit, i cili është gjithmonë pasoja e saj. Vetëm e Vërteta na e hap rrugën. Vetëm Krishti Mbret na i çel sytë, sepse Ai është e Vërteta.

Lutem kështu, sepse atje ku është e Vërteta – Krishti, nuk është korrupsioni e as dhuna, hakmarrja as mosfalja, abuzimi as vjedhja, mashtrimi as gënjeshtra. Lutem kësthu për ty, o Shqipëri, sepse atje ku është e Vërteta – Krishti, mbizotëron paqja dhe falja, nderi dhe zemërgjerësia, dashuria dhe mëshira.

Lutem që të jetë e qartë, se “gënjeshtra e bardhë” është gjithmonë gënjeshtër, pavarësisht nga dukja; se “rrena e mëshirshme” mbetet rrenë pavarësisht nga maska nën të cilën fshehet; se “gënjeshtra pa dëm” nuk ekziston, sepse çdo gënjeshtër e shkatërron marrëdhenien e njeriut ndaj Hyjit, ndaj të afërmit dhe ndaj vetvetës. Krishti është e Vërteta. Kush mashtron dhe gënjen, e huazon zemrën dhe gojën e vet atit të gënjeshtrës – djallit.

Lutem që Krishti dhe e vërteta e tij sa më shpejtë të mbretërojë në zemrat e shqiptarëve dhe e të gjithë njerëzve.

Rroftë Krishti Mbret! Rroftë Shqipëria!

foto: ipeshkvi i Rrëshenit imzot Cristoforo Palmieri dhe kryetari i bashkisë së Rrëshenit z. Ndue Gega e zbulojnë pllakën e vendosur në murë të kishës në Malaj, e cila përkujton, se në këtë vend me datë 25.XII.1912 u shpall pavarësia nga autoritetet kishtare dhe civile të vendit.

Çka më duhet të bëj?

2012-10-17T07:49:21Z

Djaloshi nga ungjilli është simpatik. Një i ri që kërkon jetën e pasosur, që i ka zbatuar urdhërimet që prej rinisë së tij. Një që, ndoshta, nuk ka cenuar kurrë Ligjin e Zotit. I përsosuri. Dhe, për sa duket, dëshiron të shkojë përpara. Nëse jo, nuk do të ishte lëshuar vrap te Jezusi.

Dhe Zoti me të vërtetë e fton përtej. E fton te një radikalizëm i jashtzakonshëm, tek një diçka që nuk i ka alternativa. Qëndron para sfidës: ose – ose. Shikimi i Krishtit është i ëmbël, plot me dashuri. Duhet të jetë i tillë, sepse vetëm njeriu i dashur mund të bëjë një hap tek i cili Krishti fton. “Shko, shit çka ke, ndaju skamnorëve... atëherë kthehu e eja pas meje!” (Mk 10,21). Një kërkesë jashtë mase e madhe.

Jezusit nuk i mjafton zbatimi i urdhërimeve. Kush e di. Djaloshi ndoshta kishte pritur që Jezusi do t’i thoshte: “Shumë mirë, duke i zbatuar urdhërimet, e ke bërë gjithçka, je në rregull, nuk ke nevojë të bësh diçka më shumë.” Jo jo. Para Zotit nuk jemi kurrë “në rregull”. Nëse jemi të sinqertë para vetës dhe para Zotit, gjithmonë gjejmë diçka që mund dhe duhet të përmirësohet. “Çka duhet të bëj?” është një pyetje shumë e mirë dhe e domosdoshme. Nëse e bën, duhet të jesh i gatshëm për ta pranuar përgjigjjen e Jezusit.

I riu aktivizohet, kërkon, ëndërron, pyet... Por tragjedia e tij është se nuk e pranon përgjigjjen e Zotit. Sa herë ke pyetur, ke kërkuar, ke lypur...? Dhe kur Zoti foli, befas kishe frikë, sepse të dukej, se prapë të merr gjithçka pate.

Thashë se shikimi i Zotit është i ëmbël, sepse është plot me dashuri. Dhe dashuria kurrë nuk grabit. Kurrë. Nëse i riu do të kishte kuptuar këtë, nëse në atë dhimbje të humbjes nuk do të iktee, por do të kishte pritur për të dëgjuar atë që Zoti do të thoshte Pjetrit, nuk do të kishte humbur fare. Madje, do të kishte fituar më shumë se sa pati, do të kishte fituar një qind herë aq. Prona të shumta nuk janë problem. Por mund të bëhen problem kur i çmon më shumë sa Hyjin. Jo me fjalë ose me gojë. Konkretisht. Si djaloshi. Edhe ai ishte plot me ideale të jetës së pasosur por para sfidës konkrete të Krishtit u prish dhe u largua i trishtuar.

Djaloshi është një shenjë. Derisa nuk pranon, se gjithçka ke dhe je, ke dhe je nga Zoti, derisa nuk kupton, si thotë papa Benedikti XVI., se Krishti nuk merr asgjë dhe dhuron gjithçka, jeta jote do të jetë vetëm një ikje e trishtuar, një largim i dëshpëruar. Nëse përgjigjja e Zotit të trishton, nëse të bën të ikësh i pikëlluar ose i dëshpëruar, ajo që duhet të ndryshohet nuk është fjala e Zotit, por gendja e zemrës sate...

Pyetja “Çka duhet të bëjë?” nuk është e keqe. Është shumë e mirë. Dhe pikërisht prej kësaj rrjedh një pyetje tjetër: “A je i lirë për të vepruar atë, që të duhet të bësh?” Këtu qëndron misteri i lumturisë: të jesh i lirë edhe për të braktisur diçka (ose edhe gjithçka) për Jezusin, sepse tani e di se shikimi i tij është i ëmbël, se Ai, Dashuria e pamasë, të sodit ëmbëlsisht duke të ftuar ta tregosh seriozitetin e pyetjes sate “Çka duhet të bëjë?” me një gjest konkret. Nëse e do Krishtin, atë, që braktis, nuk e sodit si një humbje, por si një çlirim. Edhe nëse kjo nuk do të thotë, se do të jetë pa dhimbje.

Nuk është patjetër se je i lirë. I lirë bëhesh, sepse liria për Zotin është fryti i urtisë. I asaj urtie më të bukur që është të duash Hyjin.

Publicitet: Shkolla e shën Jozefit punëtor

2012-05-19T09:26:23Z

Me një përvoje 8 vjeçare si qendër profesionale ne Mirditë vjen këtë vit si një shkollë bashkëkohore e arsimit prefesional, e liçensuar nga Ministra e arsimit, me 6 dege të reja….

Shkolla jonë ju ofron:

• INFRASTRUKTURE BASHKEKOHORE
• LABORATORE MODERNE
• STAF I PERZGJEDHUR
• PERVOJE ITALIANE
• PAGESE MINIMALE
• KONVIKT (për djem)
• MUNDESI VAZHDIMI TE SHKOLLES NE ITALI PER NXENESIT E DALLUAR

Dega të shkollës:

DEGA ELEKTROTEKNIK

HOTELERI TURIZEM

SHERBIME MJETE TRANSPORTI

SHERBIME SOCIALE DHE SHENDETESORE

INSTALUES I SISTEMEVE HIDRAULIKE

TEKNOLOGJI INFORMIMI DHE KOMUNIKIMI

Kontakte:

Etërit Somaskë Shkolla Profesionale “Shën Jozefi Punëtor”

Atë Michele Leovino, Drejtor

Adresa: Rr..Sh. Vincenc de Paoli ,Nr.1 , Rreshen-Mirditë-Albania

tel./fax. 021623387, cel.0692736361

shkollaprofesionalerreshen@gmail.com

Me të vërtetë u ngjall?

2012-04-10T12:57:42Z

Mua personalisht më vjen keq për mënyrën, në të cilën kremtohet Pashka. Duket, se mjafton të jetë në tryezë buka e bekuar dhe meshën e shenjtë të kësaj dite e përjetojmë jo si gjymtyrët e gjalla të Trupit mistik të Krishtit, por si cuba, disa nuk vijnë për t’u lutur dhe për të falenderuar Zotin, por për të folur njëri me tjetrin... Ndoshta po teproj? Nuk e di. Flas për atë, që pashë me sytë e mi më shumë se një herë dhe në vende të ndryshme. Dua të pyes të njëjtën pyetje, që ka pyetur papa Gjon Pali kur erdhi në France: “Galia, ku është feja jote?” Po. Dua t’a bëj këtë pyetje: “O Mirdita e famshme, ku është feja jote?”

Nganjëherë më duket, se jemi si ato gra, që në varrin e Krishtit e takuan “një djalosh... të veshur me petk të bardhë” (Mk 16,5), dhe pasi që ky u larmëroi, se Krishti u ngjall, ato “ikën nga varri, sepse i kapi frikë e madhe dhe tmerri. S’i treguan askujt asgjë, sepse kishin frikë” (Mk 16,8).

Po, kanë dëgjuar, se Krishti u ngjall, por kjo ngjarje, ky fakt nuk ka asnjë lidhje me jetën e tyre. Vetëm shkakton frikën. Fiks si në jetën e secilit prej nesh: kemi nëvojë për t’a takuar Kristhin e ngjallur, nëse duam të jetojmë në lirinë, të cilën na fitoi Ai me gjakun e tij. Deri sa nuk e takojmë personalisht, na mbizotëron frika.

Dëshironi disa shembuj nga jeta e përditshme? Urdhëroni: Pse një vajzë e re, pasi që ka arritur në një farë moshe nuk mund të del e vetme nga shtëpia? Pse një grua e martuar nuk mund t’a vizitojë as gjyshën e vet, e cila banon në tjetër anë të rrugës në të njëjtin fshat, pa qenë e shoqëruar nga burri ose nga vjehrra? Pse nuk mund t’a shikojë bukurinë e botës, por është e shtrënguar të sodis vetëm majet e këpucëve të saja? Sepse janë burrat që kanë frikë! Sepse burra, që dëtyrojnë vajza dhe gra të jetojnë në këto kushte të tmerrshme janë plot me mëkat të papastërtisë dhe nuk kanë besim as ndaj Zotit dhe si pasojë as ndaj vetvetës dhe as ndaj vajzës ose gruas – ndaj askujt!

Pse njerëzit bëjnë vetëm atë, që lejon tradita? Pse në një varrim vjen i gjithë fshati duke braktisur Zotin? Sepse fshati do të kishte folur keq, sepse opinioni, sepse njerëz... E pastaj ditën e së premtës së madhe kisha është boshë... Deri sa nuk jemi në vetëdije, se jetojmë falë vdekjes së Krishtit, deri sa nuk përkulim gjunjtë para kryqit, jetojmë për vdekjen dhe në frikë. Deri kur do të jetosh për opinionin e njerëzve dhe jo për Krishtin? Kaq i skllavëruar je? Kjo duhet të jetë jeta e atij, që kremton Pashkën – jetën e re me Krishtin? JO!

Duhet të vazhdoj? Pse i parëlinduri duhet të jetë djali? E nëse falë mjekësisë moderne zbulohet, se grua nën zëmren e vet e mban vajzën, pse burri i saj e detyron të abortojë? Kafsh është, jo burr! Ty o burr, që vepron kështu, kush të ka lindur? Babai ose nëna? Ku është jeta jote më e vlefshme si jeta e një gruaje? A do të kuptosh, se burr e grua janë të barabartë në dinjitetin e tyre? A do të pranosh, se si burri ashtu edhe gruaja dolën prej Dorës së Zotit si një dhuratë e mahnitshme për këtë botë?

Dikush mund të thotë, se këto fjalë nuk janë të përshtatshme me festën e Pashkës, me ngjalljen e Krishtit. Nuk e di. Di vetëm kaq, se sigurisht do të isha më i kenaqur, nëse nuk do të ishte e nëvojshme t’i shqiptoj. Pyetja është tjetër: pyetja është a jemi ne të përshtatshëm për Pashkën e Krishtit, a jam unë dhe ti të gatshëm të pranojmë grishjen e Jezusit në një jetë të re?

Kur do të kuptosh, falë Krishtit të ngjallur, të cilin e takove personalisht, pastaj mund t’a kremtosh Pashkën. Pastaj Pashka do të jetë për ty “Pesach”, hebraisht do të thotë “Kalimi”, nga mëkati në shenjtërinë, nga errësira në dritë, nga sklavëria në lirinë. Në lirinë, që nuk do të thotë “mund të bëj çfarë dua,” por është përgjegjësi.

Krishti na fitoi lirinë me kryqin e tij dhe jetën me vdekjen e tij. Ai i shkëputi prangat e skllavërisë së vjetër dhe na fitoi për Atin si një popull i ri. Nëse nuk bën diçka me cilësinë e jetës sate, nëse nuk përmirësohesh, nëse nuk rritësh në dashuri, atëherë është, sepse akoma nuk e takove Jezu Krishtin e vrarë dhe e ngjallur. E nëse nuk e takove, akoma je si ato gra nga ungjilli – ke frikë. E kjo nuk vjen prej Zotit. Kjo është vegla e djallit, i cili të mashtron. Nuk mund të vish në kishë, sepse ke shumë punë dhe duhet të jetosh? Sepse pa lekun njeriu nuk jeton? Dhe pa Zotin jeton? Si? Zoti në qiell, ti në tokë, sa më larg prej tij? Këtë e quan Pashkë? Këtë e quan jetë të krishterë?

Mjaft tani! Pas Krishtit nuk është e mundur të shkosh mezemër të ndarë. Ai vet thotë: “Nëse më doni, do t’i mbani urdhërimet e mia.” (Gjn 14,15) Jo me gojë, por me vepra! Nuk është e mundur ta bësh gjysëm për gjysëm. Ose e bën, ose nuk e bën.

Të ftoj, i/e dashur t’a përjetosh këtë Pashkë më të vërtetë si një kalim në një jetë të re me Krishtin. Mos u shqetëso për të kaluarën tënde, dorëzoje në duart e Jezusit, i cili i vetmi vdiq për ty. Mos u shqetëso as për të ardhmën tënde, sepse Jezusi Zot të dha një jetë me cilësinë më e lartë. Vetëm kalo. “Çohu dhe ec!” si thotë vetë Jezusi kur shëron të paralizuarin. Ec përpara bashkë më të. Çohu nga varri i mëkatit tënd, nga errësira e zakoneve të mbrapshta, nga skllavëria e traditës, që të lidh në pranga. Çohu dhe ec, sepse Krishti të fton.

Dua të bërtas si Moisiu: “Thërras sot për dëshmitarë kundër teje qiellin e dheun: të vura para jetën e vdekjen, bekimin e mallkimin. Zgjidhe, pra, jetën, që të jetosh... e duaje Zotin, Hyjin tënd, dëgjo zërin e tij, qëndroje besnik, sepse Ai është jeta jote, gjatësia e ditëve të tua” (Lp 30,19-20).

Udha e kryqit sipas Markut

2012-03-23T18:33:40Z

Hyrje

Prapë qëndrojmë para teje, o Zot, për të menduar mbi vuajtjen tënde tëpësuar për ne. Duam t’i përjetojmë këto momente me dhimbje të madhe për mëkatet tona, sepse janë ato, që edhe sot të gozhdojnë në kryq. Duam të bashkohemi me vuajtjen tënde në shpresë të mëshirës sate të pakufishme.

I. Sinedri vendos vdekjen e Jezusit

Krerët e priftërinjve dhe skribët kërkonin mënyrën se si ta kapnin Jezusin me mashtrim dhe ta vrisnin. Por thonin: "Jo gjatë festës, që të mos ndodhë ndonjë trazirë nga populli." Atëherë Juda Iskarioti, një nga të dymbëdhjetët, shkoi te krerët e priftërinjve, që t'ua dorëzonte Jezusin. (14,1b-2.10)

Nuk është hera e parë, që pleqt e popullit kanë bërë kuvendin për ta vrarë Jezusin. E dinin mirë, se është profet, por nuk e besonin. U tha, se erdhi prej Hyjit dhe e përbuznin. E tani edhe miku i tij e shet për çmimin e skllavit...

O Zot, na ndihmo, që të pranojmë dhe të jetojmë fjalën tënde dhe na e jep hirin, që mos të tradhtojmë kurrë.

II. Themelimi i Eukaristisë

Ndërsa po hanin, Jezusi mori bukën, e bekoi, e theu dhe ua dha atyre duke thënë: "Merrni, hani; ky është trupi im." Pastaj mori gotën, e falënderoi, ua dha atyre dhe u tha: "Ky është gjaku im, gjaku i besëlidhjes së re, që derdhet për shumë veta." (krh. 14,22-24)

Nuk ekzistojnë fjalët njerëzore, që mund ta përshkruajnë këtë dashuri. Mesha e shenjtë e parë, në të cilën Jezusi vendosi të jetë gjithmonë me ne.

O Zot, transformoji zemrat tona, që të dimë ta çmojmë këtë dhuratë të paçmueshme.

III. Parakallëzimi i mohimit të Pjetrit

Jezusi i tha Pjetrit: “Unë po të them në të vërtetë se sot, pikërisht në këtë natë, para se gjeli të këndojë dy herë, ti do të më mohosh tri herë.” Por ai, duke ngulur këmbë më tepër, thoshte: “Edhe sikur të më duhet të vdes me ty, nuk do të të mohoj kurrë”. (14,30-31a)

Sa herë sillemi si Pjetri. “Jo, unë jo... Edhe nëse të gjithë kanë faj, unë jo!” dhe harrojmë, se mendjemadhësinë e ndjek rënia. Sa më shumë krenohemi, aq më thellë rrëzohemi...

O Zot, na e shto përvujtërinë, që të pranojmë realitetin e ligështisë sonë dhe kështu të përgatitemi për ta pranuar ndihmën tënde.

IV. Lutja në Gjetsemani

Mori me vete Pjetrin, Jakobin dhe Gjonin, dhe filloi ta zërë frika dhe ankthi;dhe u tha atyre: “Shpirti im është thellësisht i trishtuar, deri në vdekje; qëndroni këtu dhe rrini zgjuar.” Dhe, si shkoi pak përpara, ra përmbys përtokë dhe lutej që, po të ishte e mundur, të largohej prej tij ajo orë. Pastaj u kthye mbrapa, i gjeti dishepujt duke fjetur dhe i tha Pjetrit: “Simon, po fle? S’ke qenë i zoti të rrish zgjuar një orë të vetme? Rrini zgjuar dhe lutuni që të mos hyni në tundim; sigurisht shpirti është i gatshëm, por trupi është i ligshtë.” (14,33n.37n)

Tre apostujtë më të afërt të Jezusit nuk ishin të aftë që të bashkoheshin me të në vuajtje. Lodhja ishte më e fortë, se premtimi i bërë pak më parë.

O Zot, na mëso, se vetëm duke u bashkuar me vuajtjen tënde mund ta fitojmë forcën për t’i përballuar vështirsitë e jetës; se në lutjen tënde në vetmi e gjejmë kuptimin e vuajtjes dhe forcën në lodhje.

V. Ushtarët e kapin Jezusin

Ai që po e tradhtonte u kishte dhënë atyre një shenjë: “Kë do të puth, ai është. Kapeni dhe çojeni me shoqërim të sigurt.” Dhe si arriti, u afrua menjëherë tek ai dhe tha: “Rabbi” dhe e puthi. Atëherë ata vunë dorë mbi të dhe e arrestuan. Jezusi u tha: “Paskeni ardhur me shpata e me shkopinj që të më kapni sikurse të isha një cub! E pra, përditë isha midis jush në tempull duke i mësuar njerëzit dhe ju nuk më kapët; por kjo po ndodh që të përmbushen Shkrimet!” (14,44-46.48b-49)

Tradhtia është si nata. E zezë dhe plot me frikë për të vepruar botërisht. Në të njeriu e humb fytyrën e vet dhe nga tmerri armatoset kundër së vërtetës.

O Zot, na ço në dritën e së vërtetës sate, që duke e jetuar mos ta humbasim fytyrën tonë dhe që mos të kemi kurrë frikë të të dëshmojmë botërisht.

VI. Jezusi para Pilatit

Krerët e priftërinjve e nxitën turmën që të kërkojë që t’u lironte atyre Barabanë. Pilati e mori përsëri fjalën dhe u tha atyre: “Çfarë doni, pra, të bëj me atë që ju e quani mbret të Judenjve?” Dhe ata bërtitën përsëri: “Kryqëzoje!” Dhe Pilati u tha atyre: “Po ç’të keqe ka bërë?” Atëherë ata bërtitën edhe më fort: “Kryqëzoje!” Prandaj Pilati, duke dashur ta kënaqë turmën, ua lëshoi Barabanë. Dhe, mbasi e frushkulloi Jezusin, ua dorëzoi atyre që të kryqëzohej.(15,11-15)

Turma e nxituar nuk dëshiron argumente. Por do gjakun. Pa mend. Si ujqit, që e ndiejnë erën e gjakut të qengjit dhe e sulmojnë.

Mos lejo, o Zot, që të gjykojmë njerëzit nga dukja ose nga shikimi i parë. Na e jep dritën e mëshirës sate, që, të nxituar nga drejtësia, ta kërkojmë faljen dhe pajtimin.

VII. Ushtarët e përqeshin Jezisun

E veshën në purpur dhe, si thurën një kurorë me ferra, ia vunë mbi krye. Pastaj nisën ta përshëndesin duke i thënë: “Të falemi, o mbret i Judenjve!” Dhe e goditnin në krye me një kallam, e pështynin dhe, duke u gjunjëzuar përpara tij, kinse e nderonin. (krh. 15,17-19)

Më parë turma dhe tani ushtarët janë ata, të cilët lëshojnë frenën e epshëve të ulta. Nuk dyshojnë ta përqeshin atë, që vuan, të pambrojturin e dënuar për vdekje.

O Zot, na ndihmo, që mos ta përqeshim kurrë të vuajturin, të sëmurin, skamnorin, duke kujtuar, se ti vet je i pranishëm në ta.

VIII. Simon prej Cirenës e ndihmon Jezusin me kryqin

Ushtarët e detyruan një kalimtar, një farë Simoni nga Cirena që kthehej nga ara, babai i Aleksandrit dhe i Rufit, që ta mbante kryqin e tij.

Simon i detyrua merr mbi vete kryqin dhe e ndihmon Jezusin ndoshta pa e ditur, se kush është.

O Zot, na i hap sytë tanë, që të të shohim ty në çdo njeri për t’i mbartur kryqet e njëri-tjetrit duke plotësuar kështu ligjin tënd të dashurisë.

IX. Jezusin e gozhdojnë në kryq

Kur e çuan Jezusin në vendin të quajtur Golgota, që do të thotë: “Vendi i Kafkës”, i dhanë të pijë verë të përzier me mirrë, por ai nuk e mori. Dhe, pasi e kryqëzuan, i ndanë rrobat e tij duke hedhur short, për të ditur çfarë do t’i binte secilit. (15,22-24)

Kryqëzimi ishte mënyra më e tmerrshme e dënimit për vdekje e asaj kohe e rezervuar vetëm për skllevërit. Jezusi, i tradhtuar dhe i shitur për çmimin e skllavit duke iu bindur vullnetit të Atit e pranon vdekjen e të përbuzurit.

O Zot, ti vet the, se ushqimi yt është ta plotësosh vullnetin e Atit. Prej këtij ushqimi ke jetuar, me këtë ushqim je ngopur. Na dhuro hirin tënd, që vullneti i Atit të bëhet ushqimi i përditshëm edhe për ne.

X. Jezusi në kryq në mesin e cubave

Bashkë me Jezusin kryqëzuan edhe dy cuba, njërin në të djathtën e tij dhe tjetrin në të majtën e tij. (15,27)

Në lindjen e tij kishte pranë mushkun dhe gomarin. Tani i ka afër dy cuba. Që më herët armiqtë e tij e quanin “mik i tagrambledhësve dhe i mëkatarëve.” Si i tillë, në shoqërinë e tyre, edhe po vdes.

O Zot, na mbush zemrën me një falenderim të vazhdueshëm për faktin, se je miku ynë, se vdiqe për ne, për të na dhënë jetën.

XI. Jezusin e kryqëzuar e tallin

Ata që kalonin aty afër e fyenin, duke tundur kokën, dhe duke thënë: “Hej, ti që e shkatërron tempullin dhe e rindërton në tre ditë, shpëto veten tënde dhe zbrit nga kryqi!” Po ashtu edhe krerët e priftërinjve me skribët, duke e tallur, i thoshnin njeri tjetrit: “Të tjerët i shpëtoi, por veten s’mund ta shpëtojë. Krishti, mbreti i Izraelit, le të zbresë tani nga kryqi që ta shohim dhe ta besojmë.” Edhe ata që ishin kryqëzuar bashkë me të, e fyenin atë. (15,29-32)

Prej kryqit nuk zbritet. As në mes të talljeve, as në mes të fyerjeve. Prej kryqit të pranuar nga dora e Atit nuk zbritet. Në të vdeset.

O Zot, na ndihmo t’i pranojmë të gjitha përqeshjet, talljet dhe fyerjet duke i bashkuar me vuajtjen tënde, që të mund të kuptojmë, se kryqi yt është nderi ynë.

XII. Jezusi vdes

Në të nëntën orë Jezusi bërtiti me zë të lartë: “Eloi, Eloi; lama sabaktani?” që e përkthyer do të thotë: “ Hyji im, Hyji im, përse më ke braktisur?” Dhe disa nga të pranishmit, kur e dëgjuan, thoshin: “Ja, ai po thërret Elinë!” Atëherë një prej tyre erdhi me vrap, e zhyti një shpuzë në uthull dhe, mbasi e vuri në një kallam, ia dha të pijë, duke thënë: “Lëreni; të shohim nëse vjen Elia që ta zbresë poshtë.” Por Jezusi, si lëshoi një britmë të madhe, dha shpirt.(15,34-37)

Disa njerëz deri tani nuk kuptuan dhe as tani nuk e kuptojnë fjalën e Jezusit. Ajo, që frikson, është fakti, se këta janë të bindur, se e kuptojnë, se e njohin, se e dinë...

O Zot, na ndihmo që jo vetëm t’i dëgjojmë fjalët e tua, por që nën ndikimin e hirit tënd edhe ti kuptojmë për t’i zbatuar.

XIII. Shenjat pas vdekjes së Jezusit

Atëherë veli i tempullit u ça më dysh nga maja deri në fund. Dhe centurioni që qëndronte përballë Jezusit, kur pa se, pasi Jezusi bërtiti ashtu, kishte dhënë shpirt, tha: “Ky njeri paska qenë me të vërtetë Biri i Hyjit!” (15,38-39)

Veli i tempullit që i mbajti të fshehta misteret e Hyjit u hap. Gjithçka është zbuluar, gjithçka është e qartë për atë, që dëshiron ta pranojë. Edhe centurioni pagan, i cili nuk e njohi Hyjin bëhet dëshmitari i tij.

O Zot, na e dhuro Shpirtin tënd, që në çdo ditë të jetës sonë t’i pranojmë dhe t’i adhurojmë misteret e zbuluara nga kryqi yt.

XIV. Jezusin e varrosin

Pastaj, u afrua tashmë mbrëmja, sepse ishte Përgatitja, domethënë vigjilja e së shtunës, Jozefi nga Arimatea, një këshilltar i respektuar, i cili priste edhe ai mbretërinë e Hyjit, me guxim hyri te Pilati dhe kërkoi trupin e Jezusit. Dhe Pilati u çudit që tashmë kishte vdekur. E thirri centurionin dhe e pyeti nëse kishte vdekur prej shumë kohe. Dhe si u sigurua nga centurioni, ia la trupin Jozefit. Ky, mbasi bleu një çarçaf, e zbriti Jezusin nga kryqi, e mbështolli në çarçaf dhe e vuri në një varr që ishte hapur në shkëmb; pastaj rrokullisi një gur para hyrjes së varrit. (15,42-46)

Mëshira e fundit, të cilën Jozefi së bashku me disa të tjerë tregoi ndaj trupit të vdekur është shenjë e pritjes së ngjalljes në lavdi. Kur mbyllet varri, është sikur një kokërr, që mbillet në tokë për t’a pritur jetën e re.

O Zot, me anën e varrit tënd na përforco shpresën e ngjalljes së trupit tonë të vdekshëm.

Përfundimi

Na e jep, o Zot, hirin tënd, që duke u bashkuar me vuajtjen e kryqin tënd të rritemi gjithnjë e më shumë në dashurinë ndaj teje dhe ndaj vëllezërve që duke dashur çdo ditë më shumë, të arrijmë bashk me ty në jetën e re në mbretërinë e Atit tënd.

Vuajtja e Jezusit në ungjillin sipas Mateut

2012-03-11T19:57:12Z

I. Përerimi i Jezusit në Betani

Kur Jezusi ishte në Betani, në shtëpinë e lebrozit Simon, iu afrua një grua me një alabastër me vaj të parfumuar shumë të kushtueshëm, dhe ia derdhi mbi kokën e tij, kur ai po rrinte në tryezë. Kur e panë këtë gjë, dishepujt e tij u zemëruan dhe thanë: "Përse gjithë ky shpenzim i kotë? Ky vaj, në fakt, mund të shitej shumë shtrenjtë dhe paratë t'u jepeshin të varfërve". Por Jezusi e mori vesh dhe u tha atyre: "Pse e shqetësoni këtë grua? Ajo kreu në fakt një vepër të mirë ndaj meje. Sepse të varfërit do t'i keni përherë me ju, por mua nuk do të më keni përherë. Sepse, duke derdhur këtë vaj të parfumuar mbi trupin tim, ajo e bëri për ta përgatitur trupin tim për varrim. Në të vërtetë unë po ju them se kudo që do të predikohet ky ungjill, në gjithë botën, do të tregohet edhe çfarë bëri kjo grua, në përkujtim të saj" (26,6-13)

Jezusi paska ditur, se ec drejt vdekjes, se po vjen koha në të cilën nuk do ta kemi. Të lutemi Zotit, që të na ndihmojë ta shohim mëtej, që ta shohim atë në çdo të skamnor, në atë, që është në nëvojë duke pasur parasysh fjalën e tij: “Në të vërtetë po ju them: çkado bëtë për njërin ndër këta vëllezër të mi më të vegjël, e bëtë për mua.”

II.Tradhtimi i Judës

Atëherë një nga të dymbëdhjetët, me emër Judë Iskarioti, shkoi te krerët e priftërinjëve, dhe u tha atyre: “Sa do të më jepni që unë t'jua dorëzoj?”. Dhe ata i numëruan tridhjetë sikla argjendi. Dhe qysh atëherë ai kërkonte rastin e përshtatshëm për ta tradhtuar.

Dhe në darkë Jezusi tha: “Ai që ka ngjyer bashkë me mua dorën në çanak, ai do të më tradhtojë. Sikurse është shkruar për të, Biri i njeriut pa tjetër shkon; por mjerë ai njeri me anë të të cilit Biri i njeriut tradhtohet! Për të do të ishte më mirë të mos kishte lindur kurrë.” Dhe Juda, ai që do ta tradhtonte, e pyeti dhe tha: “Rabbi, mos jam unë ai?”. Ai i tha: “Ti po thua!” (26,14-16.23-25)

Jezusin nuk e tradhtoi një i huaj, por një prej atyre, që i ishin më të afërt. E dorëzoi për çmimin e skllavit, për ca monedha. Nëse themi, se jemi afër Zotit, të lutemi, që lakmia e pasurisë ose e mirëqenies trupore mos të na ndajë prej tij, që dëshira për të pasur më shumë mos të jetë në ne më e fortë se thirrja e Jezusit për ta ndjekur.

III. Themelimi i Eukaristisë

Dhe ndërsa po hanin, Jezusi mori bukën, e bekoi, e theu, dhe ua dha dishepujve dhe tha: “Merrni, hani; ky është trupi im”. Pastaj mori kelkun, dhe falenderoi, dhe ua dha atyre duke thënë: “Pini prej tij të gjithë, sepse ky është gjaku im, gjaku i besëlidhjes së re, i cili është derdhur për shumë për faljen e mëkatëve. Dhe unë po ju them, se që tani e tutje unë nuk do të pi më nga ky fryt i hardhisë, deri në atë ditë kur, bashkë me ju, do ta pi të re në mbretërinë e Atit tim” (26,26-29).

Kush e di, se çka menduan apostujt kur i dëgjonin këto fjalë të Jezusit. Në fund të fundit, nuk ka rëndësi. E rëndësishme është, se që këtu Jezusi fillon të dorëzohet në duart e njeriut – në Eukaristi në duart e miqve, që më vonë të dorëzohet në kryq në duar të armiqve. Gjithmonë përnjë arsye të vetme: prej dashurie të pakufizueshme, me të cilën na fton që ta ndjekim shembullin e tij.

IV. Lutja në Gjetsemani

Atëherë Jezusi shkoi bashkë me ta në një vend, që quhej Gjetsemani, dhe u tha dishepujve: “Uluni këtu, ndërsa unë po shkoi aty të lutem”. Dhe mori me vete Pjetrin dhe të dy djemtë e Zebedeut, dhe filloi të ndjeje trishtim dhe ankth të madh. Atëherë ai u tha atyre: “Shpirti im është thellësisht i trishtuar, deri në vdekje; qëndroni këtu dhe rrini zgjuar bashkë me mua.” Dhe, si shkoi pak përpara, ra me fytyrë për tokë dhe lutej duke thënë: “Ati im, në qoftë se është e mundur, largoje prej meje këtë kelk; megjithatë, jo si dua unë, por si do ti"

Për herë të dytë u lut duke thënë: "Ati im, në qoftë se nuk është e mundur që kjo kupë të largohet prej meje pa u pirë prej meje, u bëftë vullneti yt!" (26,36-39.42)

Në këtë vetmi të paimagjinueshme tingëlloi vullnetit të Atit “po” përfundimtare. Nga goja e Birit të përndjekur nga pleqtë e popullit, të braktisur prej apostujve, të tradhtuar nga miku i ngusht, me fytyrë për dhe në vetëdije të plot për kryqëzimin dhe vdekjen që po afroheshin jehoi fjala, që na solli jetën: “Bëftë vullneti yt!”

V. Ushtarët e kapin Jezusin

Juda, një nga të dymbëdhjetët, erdhi, dhe bashkë me të një turmë e madhe me shpata dhe me shkopinj, e dërguar nga krerët e priftërinjve dhe nga pleqtë e popullit. Tani ai që e tradhtonte u kishte dhënë atyre një shenjë, duke thënë: “Atë që unë do të puth, ai është; kapeni”. Dhe menjëherë iu afrua Jezusit dhe i tha: “Të falem, Mësues!” dhe e puthi. Jezusi i tha: “Mik, çfarë ke ardhur të bësh?” Atëherë ata iu afruan, vunë duart mbi Jezusin dhe e zunë.

Atëherë të gjithë dishepujt e lanë dhe ikën. (26,47-50.56b)

Tradhtarin Judën e quan mik. Si të kishte thënë: “Jam besnik ndaj miqësisë, që është mes nesh. Po, ti më tradhton, por unë nuk të përbuz. Kur të duash, mund të vish tek unë – si mik.” Të lutemi Zotit, që të na dhuroi hirin, që mos të harrojmë kurrë, se na thirri miq.

VI. Jezusi para Sinedrit

Kryeprifti i tha Jezusit: “Unë po të përbej me Hyjin e gjallë të na thuash në se ti je Krishti, Biri i Hyjit” Jezusi i tha: “Ti po thua! Madje unë po ju them se në të ardhmen ju do ta shihni Birin e njeriut duke ndënjur në të djathtën e Gjithpushtetshmit, dhe duke ardhur mbi retë e qiellit.”

Atëherë kryeprifti ia shqeu petkat e veta, duke thënë: “Shau Hyjin! Ç’na duhen më dëshmitarët? Ja, tani e dëgjuat blasfeminë e tij. Si ju duket juve?”. Dhe ata, duke u përgjigjur, thanë: "Meriton të vdesë!”

Atëherë e pështynë në fytyrë, e goditën me shuplaka; dhe disa të tjerë i ranë me grushta, duke thënë: “O Krisht, profetizo! Kush të ra?” (26,63-67)

E vërteta dëshmoi vetveten. Për ata, që e përbuznin që më parë, bëhet e papranueshme dhe e padurueshme. Akoma sot është më e thjeshtë ta dënosh të vërtetën brenda vetës për vdekje, si ta pranosh, sepse fryti i pranimit të saj pashmangësisht çon te ndryshimi i jetës.

VII. Pjetri e mohon Jezusin

Pjetri ndënji përjashta, në oborr dhe një shërbëtore iu afrua duke thënë: “Edhe ti ishe me Jezusin, Galileasin”.Por ai e mohoi përpara të gjithëve, duke thënë: “Nuk di ç'po thua!” Dhe kur ai po dilte në hajat, e pa atë një shërbëtore tjetër dhe u tha të pranishmëve: “Edhe ky ishte me Jezusin, Nazareasin!” Por ai përsëri e mohoi me be, duke thënë: “Unë nuk e njoh atë njeri.” Mbas pak edhe të pranishmit iu afruan dhe i thanë Pjetrit: “Sigurisht, edhe ti je një nga ata, sepse e folura jote të tradhton!” Atëherë ai nisi të mallkojë dhe të bëjë be, duke thënë: “Unë nuk e njoh atë njeri.” Dhe në atë çast këndoi gjeli. Atëherë Pjetri kujtoi atë që i kishte thënë Jezusi: “Para se të këndojë gjeli, do të më mohosh tri herë.” Dhe ai doli përjashta dhe qau me hidhërim. (26,69-75)

Ai, që vetëm para disa orësh deshi të vdesë me Krishtin, tani faqe-faqas të dëshmuarit se i përket atij, frikësohet. Më shumë zbulohet, më shumë e mbizotëron frika. Nëse mbështetemi vetëm në forcat tona, gjithmonë është kështu – bëhemi të paaftë ta dëshmojmë Zotin. Vetëm duke ditur, se kemi nëvojë për hirin e përforcimit të tij, mund të bëhemi dëshmitarë të vërtetë.

VIII. Jezusi para Pilatit

Kur erdhi mëngjesi, të gjithë krerët e priftërinjve dhe pleqtë e popullit bënin këshill kundër Jezusit për ta vrarë. Dhe, mbasi e lidhën, e çuan dhe e dorëzuan në duart e Ponc Pilatit, guvernatorit.

Qeveritari e pyeti duke thënë: “A je ti mbreti i Judenjve?” Dhe Jezusi i tha: “Ti po thua!” Pastaj krerët e priftërinjve dhe pleqtë e akuzuan, por ai nuk u përgjigjej fare. Atëherë Pilati i tha: “A nuk po dëgjon sa gjëra po dëshmojnë kundër teje?” Por ai nuk iu përgjigj në asnjë fjalë, kështu që guvernatori u çudit shumë. (27,1-2.11-14).

Jezusi qëndron para Pilatit si qengji i pambrojtur. Nuk flet. Akuzat e rreme të kryepriftërinjve nuk i konsideron të denja për përgjigjje. Ai është e Vërteta. E Vërteta, që nuk varet prej besimit ose mosbesimit të njeriut u dorëzua njerëzve për t’ua dhënë pjesë në jetën e vet. Që nga atëherë varet prej secilit prej nesh, si e çmojmë këtë dhuratë...

IX. Jezusin e dënojnë në vdekje

Krerët e priftërinjve dhe pleqtë ia mbushën mendjan turmës që të kërkonte Barabën, dhe Jezusi të vritej. Dhe guvernatori duke vazhduar u tha atyre: “Cilin nga të dy doni që t'ju liroj?” Ata thanë: "Barabën!" Pilati u tha atyre: “Ç'të bëj, pra, me Jezusin, që quhet Krisht?” Të gjithë i thanë: “Të kryqëzohet!” Por guvernatori tha: “Po ç'të keqe ka bërë?” Mirëpo ata po bërtisnin edhe më fort: “Të kryqëzohet!”

Atëherë Pilati, duke parë se nuk po arrinte gjë, madje se trazimi po shtohej gjithnjë e më shumë, mori ujë dhe i lau duart para turmës, duke thënë: “Unë jam i pafaj për gjakun e këtij të drejti; mendojeni ju.” Dhe gjithë populli duke u përgjigjur tha: “Le të jetë gjaku i tij mbi ne dhe mbi fëmijët tanë!” Atëherë ai ua liroi atyre Barabën; dhe mbasi e frushkulloi Jezusin, ua dorëzoi, që të kryqëzohet. (27,20-26)

Dy të burgosurit: Jezusi dhe Baraba. Hebraisht “Bar-abba” do të thotë “Biri i Atit”. Kush prej këtyre të dyve është “Biri i Atit?” Ati qiellor, për ta shpëtuar birin e vet mëkatar, nuk kursen Birin e vet një të Vetmin. Kështu edhe ai, që ka braktisur Hyjin – burimin e jetës, dhe u bë i burgosuri dhe skllav i mëkatit, fiton lirinë e re.

X. Kurorëzimi me ferra

Atëherë ushtarët e guvernatorit, mbasi e çuan Jezusin në pretoriumin e guvernatorit, mblodhën rreth tij gjithë kohortën. Dhe, pasi e zhveshën, i hodhën mbi trup një mantel të kuq. Dhe i thurën një kurorë me ferra, ia vunë mbi krye dhe i dhanë një kallam në dorën e djathtë; dhe, duke u gjunjëzuar përpara tij, e përqeshnin duke thënë: "Të falemi, o mbret i Judenjve!" Pastaj e pështynë, ia morën kallamin dhe me të i binin në kokë. Dhe, mbasi e përqeshën, ia hoqën mantelin dhe e veshën me rrobat e tij; dhe e çuan për ta kryqëzuar. (27,27-31)

I përbuzur, ai, para të cilit mbulohet fytyra... Hyji i përqeshur prej njeriut, Krijuesi i mohuar prej krijimit të tij, i Dashuruari i rrahur prej të dashurit. Ky është fryti i çdo mëkatit; qoftë me mendim, me fjalë, me vepër ose me lëshim. Çdo mëkat është përqeshja dhe rrahja e fytyrës hyjnore të Jezusit.

XI. Ecje drejt kryqit

Kur arritën në vendin që quhej Golgota, domethënë “Vendi i kafkës”, i dhanë të pijë uthull të përzier me vrer; por ai, mbasi e provoi, nuk deshi ta pinte.

Mbasi e kryqëzuan, i ndanë me short rrobat e tij, që të përmbushej ç'ishte thënë nga profeti: “I ndanë ndërmjet tyre rrobat e mia dhe hodhën short mbi tunikën time”. Pastaj u ulën dhe e ruanin. Përmbi krye të tij, i vunë gjithashtu motivacionin e shkruar të dënimit të tij: “KY ËSHTË JEZUSI, MBRETI I JUDENJVE.” Atëhere u kryqëzuan bashkë me të dy cuba, njeri në të djathtën dhe tjetri në të majtën. (27,33-38)

Në botë erdhi në grazhd në skamje dhe në përjashtim. Në momente të fundit të jetës tokësore bëhet prapë i fundit si ishte në fillim. Për ne u bë i varfër, që ne të pasurohemi nga ana e varfërisë së tij; për ne u numërua ndër cuba, që ta fitojmë faljen e mëkateve; për ne lejoi të jetë i përbuzur, që ta pranojmë njëri-tjetrin.

XII. Vdekja

Që nga ora gjashtë deri në orën nëntë errësira e mbuloi gjithë vendin. Rreth orës nëntë, Jezusi briti me zë të lartë duke thënë: “Eli, Eli, lama sabaktani?” Domethënë: “Hyji im, Hyji im, përse më ke braktisur?” Dhe disa nga të pranishmit, kur e dëgjuan, thanë: “Ky po thërret Elinë!”

Dhe në atë çast një nga ata vrapoi, mori një shpuzë, e zhyti në uthull dhe, mbasi e vuri në majë të një kallami, ia dha për ta pirë. Por të tjerët thonin: “Lëre, të shohim në se do të vijë Elia për ta shpëtuar.”

Dhe Jezusi bërtiti edhe një herë me zë të lartë dhe dha frymë. (27,45-50)

I braktisur prej të gjithëve i drejtohetAtit me fjalë të psalmistit:“Hyji im, Hyji im, përse më ke braktisur?” Nuk është dëshpërimi, por lutja e të vuajturit. Lutja e psalmit, që përfundon me një fjalë tjetër: “Zotit i përket mbretëria dhe ai sundon mbi kombet... Pasardhësit do t’i shërbejnë; do t’i flitet për Zotin brezit të ardhshëm. Ata do të vijnë dhe do t’i shpallin drejtësinë e tij një populli që nuk ka lindur akoma, dhe që ai vetë e ka krijuar.” (Ps 22,28-31)– Që shikimi ynë mos të ndalohet te kryqi, por të vazhdojë përtej vdekjes.

XIII. Varrimi

Edhe si u ngrys, erdhi një njeri i pasur nga Arimatea, me emër Jozef, i cili ishte edhe vet dishepull i Jezusit. Ai shkoi te Pilati dhe i kërkoi trupin e Jezusit. Atëherë Pilati dha urdhër që t’ia dorëzonin trupin. Dhe Jozefi, mbasi e mori trupin, e mbështolli me një pëlhurë të pastër, dhe e vendosi në varrin e vet të ri, që ai kishte hapur në shkëmb; pastaj rrokullisi një gur të madh në hyrje të varrit dhe u largua. (27,57-60)

Vdekja. Një fakt, të cilit nuk mund të shmangemi. Pas sëmundjes ose e papritur, pas vuajtjes së gjatë ose e qetë. Në fund të jetës zbresim së bashku me Krishtin në varr për ta pritur ngjalljen e lavdishme, për t’u bërë pjesëtarë të amshimit.

XIV. Roja e varrit

Të nesërmen, që ishte mbas ditës së Përgatitjes, krerët e priftërinjve dhe farisenjtë u mblodhën te Pilati, duke thënë: “Zot, na ra në mend se ai mashtruesi, sa ishte gjallë, tha: Pas tri ditësh unë do të ringjallem. Prandaj urdhëro që varri të ruhet mirë deri në ditën e tretë, se mos vijnë dishepujt e tij natën e ta vjedhin trupin dhe pastaj t'i thonë popullit: U ngjall së vdekuri; kështu mashtrimi i fundit do të ishte më i keq se i pari.” Por Pilati u tha atyre: “Rojen e keni; shkoni dhe e siguroni varrin, si t’ju duket më mirë.” Dhe ata, pra, shkuan dhe e siguruan varrin dhe, përveç rojës, vulosën gurin. (27,62-66)

Kundërshtim deri në fund. Deri në varri. Kryepriftërinjve nuk mjaftoi vdekja e Krishtit dhe varrimi i tij. Janë kaq plot me gënjeshtra, se edhe thjeshtë mendimi për fjalët e së Vërtetës i mbush me frikë. Ky varr është dëshmi, se e Vërteta fiton në forcën e Dashurisë.

Po bëj një gjë të re... A s'po e shihni?

2012-02-21T15:05:31Z

Libri i Isaisë profet ndahet në tri pjesë. Proto-Isaia (kapitujt 1-39) ishte shkruar prej vet Isaisë profet në shekullin e VIII para Krishtit, kurse Deutero-Isaia (kap. 40-55) dhe Trito-Isaia (kap. 56-66) janë shkruar prej një ose prej dy autorëve në kohën e shpërnguljes së Izraelit në Babiloni dhe pas saj si dëftim fjalët e Profetit u realizuan.

Fjalët e leximit të parë i gjejmë në pjesën e dytë të Librit - në "Deutero-Isaia". Kur Izraelitët të shpërngulur në Babiloni filluan të humbasin çdo shpresë si përmirësim të gjendjes së tyre të mjerë. Ishin të vetëdijshëm, se e tradhtuan Hyjin e tyre dhe se ky me të drejtë u zemërua kundër tyre. Ishin në dijeni, se ky zemërim nuk shpërtheu aq për mëkatet e tyre, sa për mosbindjen e tyre ndaj profetëve ti tij, që nxisnin popullin të kthehej kah Zoti Hyj.

Por Hyji është gjithmonë besnik ndaj fjalës së vet. Nuk e braktis popullin e tij, edhe nëse zemërohet. Më të vërtetë, profeti Isaia është i njohur edhe si "ungjilltari i Besëlidhjes së vjetër" dhe fjala e Zotit në gojën e tij dëftohet edhe sot.

Profeti në emër të Zotit thotë shumë qartë, se Izraeli e ka braktisur, se nuk i zbatonte urdhërimet e Hyjit të vet, se nuk e jetonte fenë e dhënë Abrahamit, se zemra e tij ishte larg Zotit. Kishin krijuar zakonet kundër fesë duke respektuar ligje të kombëve të tjera dhe jo ato të Zotit.

Gjithësi, Profeti fton njerëzit: "Mos i kujtoni ngjarjet e shkuara, mos mendoni për çka ka kaluar!" Kjo nuk do të thotë ta harrojnë tërësisht por do të thotë që e kaluara nuk mund t'i pengojë që të afrohen tek Zoti, pra bëhet e qartë se ende ka shpresë që të ripërtërihet ajo marrëdhenie e bukur dhe e përbuzur prej njeriut. Do të thotë se nuk kanë të drejtë të justifikohen me të kaluarën në mënyrë që"gjithmonë ishte kështu." JO! Sepse Zoti vet dërgon tani hirin e vet dhe gërthet: "Po bëj një gjë të re, tani po lind! A s'po e shihni?" E kaluara, pavarësisht se si ishte, me të mira dhe me të këqija, iku. Izraeli duhet t‘i besojë Mëshirës së Zotit, të marr mësim prej saj edhe atje, në shpërngulje larg atdheut duhet të bëj një reflektim të thellë. Vetëm pastaj mund të hyjë prapë në një marrëdhenie të bukur dhe të mahnitshme me Krijuesin e vet, gjë që më vonë do të duket me kthimin në tokën, që Zoti ia dha Izraelit.

Kjo është ajo gjë e re, që Zoti e krijon sot: duke parë, se njeriu e ka braktisur, se shkeli ligjin e vet, Ai vet vendosi të bëjë një gjë të paparë dhe të padëgjuar. Ai vet shkon dhe kërkon ata, që u larguan prej tij. Jo për t'i qortuar prapë për mëkate, por për "nder të emrit" të tij, për ti thënë popullit të vet dhe çdo njeriu: "Të fal, edhe nëse nuk më e ke kërkuar. Të fal, sepse të dua."

Dhe tani nëse kujtojmë: Çfarë ka ndodhur në Shqipërinë tonë, që ndoshta nuk duam të kujtojmë e as të mendojmë më? Të flasim haptas, nuk është më koha e Turkut dhe as koha e Enverit. Është mënyra e mendimit, të cilën duhet të ndrrojmë sot. Jo të veprojmë siç vepruam deri më tani - plot me frikë. "Sepse mendimi i komëshisë, sepse mentaliteti i fshatit, sepse opinioni i familjes..." JO! Mentaliteti krijohet sot në zemrën tënde! Ndërrimi i mentalitetit fillon prej meje dhe prej teje - prej njerëzve të liruar nga Krishti. Prej atyre, që mendojnë dhe veprojnë sipas ligjit të lirisë dhe të dashurisë së Krishtit e jo sipas kanunit ose frikës. Kjo është ajo gjë e re, e padëgjuar, ndoshta shkandulluese, që Hyji bën sot: marrëdhenien personale me Të, e pavarur nga fjalët e njerëzve, e lirë prej mendimit të tjerëve dhe e çliruar nga prangat e traditës, kur shkon kundër Zotit. Jo si një gjë e jashtme, por si diçka, që reflektohet edhe nga jashtë, sepse përpara e ka prekur dhe ndërruar zemrën .

Zoti tani dhe këtu bën diçka të re. Tani po lind. A duam ta shohim? A duam ta shikojmë përpara të liruar nga frika? Krishti sot i shkëput prangat e shpërnguljes sonë. Veç duhet ta pranojmë...

Sakramenti i Eukaristisë III.

2012-02-17T09:21:32Z

Mesha në ecurinë e shekujve

Që prej shekullit të dytë kemi dëshminë e shën Justinit martir mbi linjat kryesore të rendit të kremtimit të Eukaristisë. Deri më sot janë të njëjta në të gjitha familjet liturgjike. Justini rreth vitit 155 cezarit Antonius Pius shkruan kështu për t’i shpjeguar se çfarë bëjnë të krishterët:

Në ditën e quajtur ditë e Dielit të gjithë, qoftë banorë të qytetit qoftë të fshatrave, takohen në të njëjtin vend. Lexohen kujtimet e apostujve ose shkrimet e profetëve derisa lejon koha. Kur lexuesi mbaron, udhëheqësi në ligjeratë qorton dhe nxit për të ndjekur keto gjëra kaq të shkëlqyeshme. Pastaj të gjithë ngritemi në këmbë dhe lutemi për vetvetën..., dhe për të gjithë të tjerët, kudo të jenë..., që të jemi të gjetur si ata, që me vepra jetojnë jetën e drejtë dhe i ruajnë urdhërimet, që kështu të fitojmë shëlbimin e amshuar. Kur mbarojmë lutjen, përshëndetemi me puthje. Pastaj atij, që udhëheq vëllëzerit, i sjellin bukën dhe kelkun e ujit dhe të verës. Ai i pranon dhe lartëson lavdinë dhe lavdërimin Atit të gjithësisë nëpër emrin e Birit e të Shpirtit Shenjt dhe zhvillon falënderimin e gjatë (greqisht eucharistia) për faktin, se na bëri të denjë për këto dhurata. Kur mbaron lutjet dhe falenderimi, i gjithë populli i pranishëm brohorit me entuziazëm Amen. Kur udhëheqësi mbaron falënderimin dhe të gjithë kanë brohoritur, ata, që mes nesh quhen diakonët, u ndajnë të gjithë të pranishmëve bukën, verën dhe ujin, që ishin “të eukaristizuara”, dhe i sjellin të papranishmëve.

Liturgjia e Eukaristisë vazhdon sipas strukturës themelore, e cila është ruajtur në ecurinë e shekujve në të gjitha familje liturgjike (janë mbi 25) deri në ditët tona. Zhvillohet në dy momente kryesore, të cilat në themelim krijojnë njësinë:

- bashkimi, liturgjia e fjalës me leximet, predikimin dhe lutjen e besimtarëve;

- liturgjia eukaristike me paraqitje të bukës dhe të verës, falenderimin shugurues dhe kungimin.

Liturgjia e fjalës dhe eukaristike krijojnë së bashku një veprimtari të vetme të kultit. Tryeza e përgatitur për ne në Eukaristi është njëkohësisht tryeza e fjalës së Hyjit dhe tryeza e Trupit të Krishtit.

Është tamam sipas ecurisë së darkës së Jezusit të ngjallur me nxënësit e tij. Gjatë rrugës u shpjegoi Shkrimet dhe kur pastaj u ul me ta në tryezë, “mori bukën u falënderua, e theu dhe ua dha” (Lk 24,13-35).

Zhvillimi i kremtimit

Të gjithë mblidhen. Të krishterët takohen në të njëjtin vend për bashkimin eukaristik. Udhëheqësi kryesor është vetë Jezu Krishti. Ai është kryeprifti i Besëlidhjes së re dhe në mënyrë të padukshme kryeson çdo kremtim eukaristik. Ipeshkvi ose prifti për arsye se e përfaqëson Krishtin, (duke vepruar në personin e Krishtit Krye – in persona Christi Capitis agens) udhëheq bashkësinë, pas leximeve ai predikon, pranon dhuratat dhe shqipton lutjen eukaristike. Të gjithë marrin pjesë gjallërisht, dhe secili në mënyrën e vet.

Liturgjia e fjalës përmban shkrimet e profetëve – Besëlidhjen e vjetër dhe kujtimet e apostujve – letrat dhe ungjijtë. Pas predikimit, i cili fton që kjo fjalë të pranohet “siç më të vërtetë është – si fjalë të Hyjit” (1Sel 2,13) për ta jetuar, ndiqen lutjet e besimtarëve për të gjithë njerëzit sipas fjalës së vet Apostullit kur thotë: “Të bëj thirrje, pra, para së gjithash, që të bëhen përgjërime, lutje, ndërhyrje dhe falënderime për të gjithë njerëzit, për mbretërit e për të gjithë ata që janë në pushtet” (1Tim 2,1-2).

Paraqitja e dhuratave (lat. ofertorium). Pastaj sillen (nganjëherë në procesion) në lter dhuratat – bukë dhe verë, të cilat prifti do t’i kushtojë në emër të Krishtit në flinë eukaristike, në të cilën do të bëhen Trupi dhe Gjaku i Krishtit. Është i njëjti veprim, të cilin veproi Krishti në Darkën e fundit, kur “mori bukën dhe kelkun.” “Vetëm Kisha i sjell Krijuesit këtë fli të pastër, kur ia flijon me falenderimin prej krijimit të tij” (sh. Ireneu i Lyonit). Paraqitja e dhuratave në lter kujton hyrjen e Krishtit në Jerusalem një javë para vdekjes së tij dhe e merr veprimin e Melkizedekut dhe i beson dhuratat e Krijuesit në duar të Krishtit. Ai në flinë e tij i bën të përsosur të gjitha tentativat njerëzore për t’i sjellë flitë.

Të krishterët që prej fillimit bashkë me bukën dhe verën i sjellin edhe dhuratat e tyre për t’i bashkëndarë me të varfër. Ky zakon i të bërit ofertë (latinisht collecta) është aktual edhe sot dhe frymëzohet nga shembulli i Jezu Krishtit “i cili u bë i varfër, që ne të pasurohemi nga ana e varfërisë së tij” (2Kor 8,9).

“Ata, që kanë më shumë dhe duan, japin, secili sipas mendimit të vet, aq sa kanë vendosur. Këto depozitohen tek udhëheqësi dhe ai ndihmon jetimet dhe të vejat ,ata që prej semundje ose prej një arsye tjetër gjenden në nëvojë. Edhe për të burgosurit e ardhacakët, me një fjalë të vetme për të gjithë nevojtarët” (sh. Justini)

Lutja eukaristike (gr. αναφορα /anafora/ -dhurata e flijimit). Është lutja e falënderimit dhe e shugurimit që qëndron në zemër të kremtimit eukaristik dhe është kulmi i tij:

Prefacioni (prefatio - lat. parathënie). Kisha falenderon Atin nëpër Krishtin në Shpirtin Shenjt për të gjitha veprimet e tija, për krijimin, shëlbimin dhe shenjtërimin. Është këngë, në të cilën shpjegohet teologjia e ditës. Këtu e gjithë bashkësia bashkohet në lavdinë e pandërprerë të cilën Kisha qiellore, engjëjt dhe të gjithë shenjtërit i këndojnë Hyjit tre herë të shenjt.

Epikleza (gr. επι /epi/ - mbi; καλω /kalo/ - thërras). Kisha lut Atin, që ta dërgojë Shpirtin Shenjt (ose fuqinë e bekimit të tij) mbi bukë dhe verë, që më fuqinë e tij të bëhen Trupi e Gjaku i Jezu Krishtit dhe që ata, që marrin pjesë në Eukaristi të jenë një trup e një shiprt i vetëm. Disa tradita liturgjike e kanë epiklezën pas anamnezës.

Përshkrimi i themelimit të Eukaristisë është çasti në të cilin fuqia e fjalëve dhe e veprimit të Jezu Krishtit dhe fuqia e Shpirtit Shenjt sakramentalisht bëjnë të pranishëm nën mënyrë të bukës dhe të verës Trupin e Gjakun e Krishtit, flinë e tij të sjellë një herë e përgjithëmonë mbi kryq.

Në anamnezë (gr. αναμνησις- përkujtim), e cila ndjek, Kisha përkujton mundimin, ngjalljen dhe kthimin e lavdishëm të Jezu Krishtit – i paraqet Atit flinë e Birit të tij, i cili na pajton me atë.

Në ndërmjetësim (lat. intercessiones) Kisha shpreh, se Eukaristia kremtohet në bashkësi më mbarë Kishën qiellore dhe tokësore, me Kishën e të gjallëve dhe e të vdekurve dhe në bashkësi me barinjtë e Kishës: me papën, me ipeshkvin dioqezan, me priftërinjtë dhe diakonët e tij dhe me të gjithë ipeshkvinjtë e botës bashkë me kishat e tyre.

Në kungim, para të cilit është Lutja e Zotit dhe thyerja e bukës, besimtarët pranojnë “bukën prej qiellit” dhe “kelkun e shëlbimit”, Trupin dhe Gjakun e Krishtit, i cili dha vetvetën “për jetën e botës” (Gjn 6,51).

Për arsye se kjo bukë dhe kjo verë sipas shprehjes së lashtë ishin “të eukaristizuara”, këtë ushqim e quajmë Eukaristi dhe askush nuk mund të marrë pjesë në të, përveç se ai që beson, se është e vërtetë kjo, dhe që mëson se ishte i pastruar me larje për faljen e mëkateve dhe për rilindje si dhe jeton ashtu, siç na e la Krishti” (sh. Justini).

Dy baballarët

2012-02-02T08:30:32Z

Të dy brengosen për fëmijët e tyre. Të dyve iu lajmërohet vdekja e fëmijëve të tyre. Davidit nuk i intereson rezultati i luftës, por shëndeti i djalit të vet, që ishte njëkohësisht udhëheqësi i ushtrisë armike. Jairi fton Jezusin për t’ ia shëruar vajzen e vet dymbëdhjet vjeçare. I pari qan të birin e vet duke dëshiruar të vdesë në vendin e tij, i dyti është i ftuar nga Jezusi që mos ta humbasë fenë. Pikëllimi i Davidit shkakton turpërimin e atyre, që për të e fituan luftën, shpresa e Jairit bën që Jezusi të jetë edhe i përqeshur në shtëpinë e tij por vetëm atëherë vjen gëzimi i madh.

Shenjti Gjon Bosko, përkujtimin e të cilit e kremtojmë sot shkruan, se edukatorët janë etër të rinisë. E se çfarë do të thotë të jesh atë shpjegon në mënyrë të shkëlqyeshme sjellja e dy burrave që sapo përmendem . Një baba brengoset për fëmijën e vet. Kur është në rrezik, kur është larg... Edhe atëherë, kur fëmija shkon kundër tij. Edhe atëherë, kur fëmija kërkon ta vrasë. Sa herë e sporovojmë të gjithë ne, që punojmë me të rinjtë...

As nuk e di të tregoj, se sa herë më duket, se fëmijët e mij shpirtëror, të rinjtë e mij nuk më dëgjojnë mua, shkojnë kundër asaj që i këshilloj, se bëjnë të kundërtën. Jo sepse jam unë që flas kjo do të ishte tepër pak por sepse brengosem, që të jetojnë me Zotin.

Sa herë shoh, se janë të sëmurë, në prag të vdekjes dhe jam i vetëdijshëm, se e vetmja gjë që mund të bëj është ta ftoj Jezusin që t’i prekë... Sa herë, edhe më lotë (që djegin më shumë se zjarr) qëndroj para të Madhit Zot duke kërkuar mëshirën e tij për fëmijëzit e mij dhe forcën për mua që të jem një atë i mirë..

Sakramenti i Eukaristisë II.

2012-01-18T19:53:23Z

Shenjat e bukës dhe të verës

Në qendër të kremtimit Eukaristik janë buka dhe vera, të cilat me fjalët e Krishtit dhe me thirrjen e Shpirtit Shenjtë bëhen trupi dhe gjaku i Krishtit. Kisha, besnike ndaj urdhrit të Krishtit bën atë, që bëri Ai në mbrëmje para mundimit të tij: “mori bukën... mori kelkun...” Kur buka dhe vera janë bërë trupi dhe gjaku i Krishtit, tregojnë, se krijimi është i mirë. Prandaj në ofertor bekojmë Zotin për “frytin e tokës dhe të hardhisë” d.m.th. për dhuratat të Krijuesit, dhe për “frytin e punës së duarve të njerëzve”.Si parashenjë të flisë eukaristike të Kishës e shohim në flinë e Melkizedekut, prift dhe mbret (Zan 14,18).

Buka dhe vera, që i paraqiten Zotit në Besëlidhje të vjetër janë shenja falenderimi; në lidhje me Eksonin marrin një kuptim të ri: buka pabrume e Pashkës së Izraelit kujton nxitimin gjatë daljes prej Egjiptit (Dal 11-13). Kujtimi për mannën në shkretëtirë gjithmonë do të sjell ndër mend, se jeton prej bukës së fjalës së Hyjit (Lp 8,3). Buka e përditshme, fryt i Tokës së premtuar, është garanci e besnikërisë së Hyjit. “Kelku i falënderimit” (1Kor 10,16) në fund të gostisë (pashkvore) hebraike shton ndaj gëzimit dimensionin eskatologjike – ripërtëritjen mesianike të Jerusalemit. Jezusi, duke themeluar Eukaristinë, i dha një kuptim të ri dhe përfundimtar bekimit mbi bukën dhe kelkun.

Mrekullitë e shumëzimit të bukës për të ushqyer turma të popullit, janë shenjë e bujarisë së një buke të vetme eukaristike. Shenja e ndërrimit të ujit në verë në Kanë të Galilesë lajmëron orën e lavdërimit të Jezusit, do më thënë orën e lartësimi të tij në kryq, dhe shënon gostinë e dasmës së Qengjit në mbretërinë e Atit, ku besimtarët do të pinë verë të re, që do të jetë bërë gjak i Krishtit.

Paralajmërimi i parë i Eukaristisë i ka ndarë nxënësit e Krishtit ashtu siç i ka shkandulluar paralajmërimi i parë i vuajtjes: σκληρος εστιν ουτος ο λογος τις δυναται αυτου ακουειν; [Kjo fjalë është e rënd, kush është i aftë ta dëgjojë? (Gjn 6,60)] Eukaristia dhe kryqi janë gur i pengesës (sh. Rom 9,32 - τω λιθω του προσκομματος – mund të përkthehet edhe “gur i akcidentit” ose “gur i ndarjes”). Deri më sot është po i njëjti mister e nuk pushon të jetë shkaku i ndarjes: “A doni edhe ju të largoheni (υπαγειν)?“ (Gjn 6,67). Kjo pyetje e Zotit tingëllon në kalimin e shekujve si thirrje e dashurisë, që njerëzit bashkë më Pjetrin të njohin, se vetëm ai i ka “fjalët të jetës së pasosur“ (Gjn 6,68) dhe se të pranosh Eukaristinë, d.m.th të pranosh vetë Krishtin.

Themelimi i Eukaristisë

Zoti ynë Jezu Krishti,që i deshi të vetët që ishin në botë, i deshi deri në mbarim. Duke ditur, se erdhi ora për të shkuar prej kësaj bote dhe për t’u kthyer tek Ati, gjatë darkës iu ka larë këmbët dhe ua dha urdhrin e dashurisë (sh. Gjn 13,1-17). Për t’ua dhuruar pengun e dashurisë së amshuar, që të mos largohet kurrë prej të tijve dhe për t’u dhënë pjesë në Pashkën e tij, themeloi Eukaristinë, si përkujtimin e vdekjes dhe të ngalljes së tij dhe apostujve, të cilët atëhere i themeloi si priftërinj të Besëlidhjes së re, u urdhëroi ta kremtojnë deri në kthimin e tij.

Çasti i Pashkës ishte i zgjedhur prej Krishtit për themelimin e Eukaristisë, sepse ishte më i përshtatshëm për ta plotësuar premtimin e dhënë nxënësve të tij në sinagogën e Kafarnaumit – se do të dhuronte trupin dhe gjakun e vet si ushqim. Njëkohësisht me kremtimin i Darkës së fundit në kohën e gostisë së Pashkës hebraike i dha kësaj kuptimin përfundimtar. Më të vërtetë: Kalimi i Krishtit prej kësaj bote tek Ati nëpër vdekjen dhe ngjalljen, atëherë Pashka e re, kremtohet në Darkën e fundit dhe bëhet e pranishme në Eukaristi, e cila plotëson Pashkën hebraike dhe që tani bën të pranishme Pashkën e amshueshme të Kishës në lavdinë e Mbretërisë së Hyjit.

“Bëjëni këtë në përkujtimin tim”

Urdhri i Jezusit të përseriten vepra dhe fjalë të tij deri sa do të vijë nuk kërkon vetëm kujtimin për Jezusin dhe për atë, që Ai bëri. Ka lidhje edhe me kremtimin liturgjik – përkutjimi i Krishtit, jetës, vdekjes, ngjalljes dhe ndërmjetësisë së tij. Që në fillim Kisha ishte besnike ndaj këtij urdhri. Të krishterët u bashkuan për thyerjen e bukës sidomos në ditën e parë të javës – të dielën në ditën e ngjalljes së Jezusit. Prej asaj kohe e deri më sot ky kremtim eukaristik vazhdon dhe ne e gjejmë kudo në Kishë më të njëjtën strukturë – gjithmonë qëndron si pika qëndrore e jetës së Kishës.

Kështu populli i Zotit në çdo kremtim shpall misterin e Pashkës së Krishtit deri sa Ai të vij dhe përparon në udhën e ngushtë të kryqit drejt gostisë qiellore, në të cilën të gjithë të zgjedhurit do të ulën në tryezën e Mbretërisë.

Si duam ta përjetojmë vitin 2012?

2012-01-06T06:01:20Z

Ç'dobi kemi prej këtij fakti? Pse duhet të kremtojmë Marinë si Hyjilindëse? Duhet të dimë, se është festa më e lashtë e Marisë, e cila në fund të fundit na drejton kah Jezu Krishti; e cila na mëson se Jezusi është Hyji i vërtetë. Hyji, që për ne u bë njeri.

Prej këtij fakti rrjedh besimi i Kishës, se falë mishërimit të Krishtit njerëzit fituan bijësinë e Hyjit. Shën Pali na mëson, se "Hyji na dërgoi Shpirtin e Birit të Vet, i cili gërthet në ne Abba - o Atë!" "Abba" është fjalë hebraike, që do të thotë babushë. Pikërisht kjo është marrëdhënia, të cilën Hyji na fton ta kemi më Të. Si fëmiu i vogël, që ka besimin e pakufizuar ndaj babait të vet. Fëmija, që ka vetëdijen se Babai i mirë i jep gjithçka që është për të mirën e tij. Fëmija, që ka vetëdijen, se është fëmijë i Mbretit të Gjithëpushtetshëm. E atëherë, nëse jemi bijtë e Hyjit, logjikisht duhet të jetojmë në një mënyrë, që iu përket bijve të Hyjit. Duhet të jetojmë, mund të themi, me një stil Hyjinor.

Mos të harrojmë, se vendi i vetëm në Ungjill, ku vet Jezusi e përdor këtë fjalë, është në Kopshtin e ullinjve në momentin , kur u djersit me gjak. Atëherë thotë: "Abba! Atë, ti mundësh gjithçka! Largoje prej meje këtë gotë, por jo çka dua unë, por çka do ti!" (Mk 14,36) Në momentin më të rëndësishëm, më të vështirë e jetës së Tij dhe më të vendosur për mbarë njerëzimin, atëherë, kur është në lojë shëlbimi i njeriut, kur Jezusi është para zgjedhjes për ta pranuar kryqin apo jo, pikërisht atëherë i thotë Hyjit Atë "Abba" - babushë! Dhe dorëzohet plotësisht në vullnet të Tij.

Besoj, se kjo do të jetë mënyra më e mirë për ta përjetuar këtë vit - duke u dorëzuar në dorën e Atit, duke qenë të sigurtë, se Ai kujdeset për ne. Duke e pasur para sysh dashurinë e Tij edhe në momente më të lumtura dhe më të vështira.

Sigurisht, nuk është një zgjedhje e lehtë e edhe me forcat tona jo gjithmonë arrijmë ta bëjmë. Prandaj jam i bindur, se kjo është arsyeja, për të cilën Kisha na ofron që të fillojmë çdo vit të ri së bashku me Marinë. Ajo është kulmi i Kishës, shenjë e Kishës së lavdëruar. Kisha, si Maria është gjithmonë besnike ndaj Hyjit. Prandaj na mësojnë edhe etërit, se "nuk mund ta këtë Hyjin për Atë, kush nuk e ka Kishën për Nënë". Vetëm duke jetuar me Kishë e në Kishë, duke dëgjuar fjalën që Kisha na ofron në emër të të Fejuarit të saj qiellor mund të arrijmë ta kemi me Hyjin marrëdhenien e bijësisë së vërtetë në dorëzimin e plotë në duartë e Atit tonë.

Ja, kjo mund të jetë mënyra më e mirë për ta përjetuar çdo ditë të vitit dhe të jetës... Ecje të mbarë...

Numëratori telefonik i shën Mateut

2011-12-25T19:42:15Z

Them të drejtën, dikur kam pas shumë inat këtë pjesë të ungjillit. Sapo dëgjova “breznitë e Jezu Krishtit” i fika veshët e nuk dëgjova më. Edhe si seminarist. Pastaj, një ditë më ndodhi këtë ungjill për meditim. Në fakt u dridha pak... Por hajde, e shqyrtoj edhe këtë – i thashë vetvetës. Mbeta te kjo pjesë e ungjillit një muaj, duke e medituar ç’do ditë!

Gjë e parë është, se shën Mateu nuk flet për “breznitë e Jezu Krishtit”. Në tekstin grek gjejmë βιβλος γενέσεως Ιησου Χριστου [biblos geneseos Iesu Christu] – libri i fillimit (ose: i zanafillës) të Jezu Krishtit. E kjo është një gjë tjetër. Nuk tregon vetëm nga vjen Jezusi. Kallëzon shumë më shumë. Shën Mateu na drejton kah libri i parë të Biblës. Kah libri i Zanafillës. Na tregon, se me Jezu Krishtin duhet të fillojë diçka e re. Diçka kaq e madhe, se është e barabartë me krijimin e botës diku në fillim të historisë së saj. Biles, këtu është diçka, që në një mënyrë të papame tejkalon krijimin. Fiks si lutet Kisha: “Ty, o Atë, i ke dhënë në shëlbim njeriut dinjitet më të madhë, se sa kishte pasur në krijim.”

Krejt ky trungu gjenealogjik flet, gërthas, se Jezusi është biri i Davidit. “Biri i Davidit” është titull i rezervuar për Mesinë. Askush tjetër nuk ka të drejtën të thotë, se është biri i Davidit. Prandaj, kur Mateu tregon të gjitha këto brezni, dëfton, se Jezusi më të vërtetë është biri i Davidit – është Mesia.

Tre herë përdor grupin e katërmbëdhjet breznive për të treguar këtë fakt me shumë forcë. Në gjuhen hebraike shkruhen vetëm bashktingëllore, për zanore përdoren disa shenja të vogla. Këto germa – bashktingëllore – kanë edhe vlerën matematike. Kështu, nëse shkruajmë emrin e Davidit mbret: דַוִדkemi tre germa me vlerën matematike ד+ו+ד= 4+6+4, që është së bashku 14. Ç’do brezni bërtet, se Krishti është biri i Davidit. Besëlidhja e vjetër vërteton këtë fakt. Të gjithë ata, që gjenden në trung gjenealogjik nga Abrahami te Davidi, janë njerëz, që më të vërtetë jetonin. Janë persona të konkreta me historinë e vet.

Nga Davidi deri te Zorobabeli Mateu pëzullon disa mbretër të Izraelit për të ruajtur numrin 14. Interesante është, se nuk pëzullon mëkatarët, ata, që shkelnin ligjin e Zotit, por mbretër, të themi, të mirë.

Nga Zorobabeli deri te Jozefi gejmë 4 emra, që nuk kemi në Besëlidhje të vjetër në mënyrë dretëpërdrejtë, dy prej tyre gjejmë në mbarë Biblën vetëm këtu.

Atëherë shën Mateu na mëson me këtë trungun gjenealogjik disa gjëra shumë të rëndësishme: Krishti vjen nga një familje mbretërore, po. Por në këtë familje ishin disa njerëz shumë mëkatar. Juda ka pas fëmijë me gruen e birit të vet. Salomoni është martuar me një lavire. Davidi mbret ka tyer kuroren me gruen e një prej oficierëve të tij dhe pastaj urdhëroj ta vrasin. Në librin e Siracidit gjejmë, se Salomoni ka adhuruar edhe hyjinitë të huaja për shkak të grave dhe biri i tij Roboami ishte “njeri më i marr në mbarë komb.”

Krishti erdhi për të na shpëtuar. Që në lindjen e tij pranon në vetë të gjitha mëkate jo vetëm të paraardhësve të tij, por të mbarë botës. Pranoi të lindë në familje plot me mekatare, kurorëshkelësve, vrastarëve, dhunuesve, njerëzve që tradhtuan fenë e tyre.

Ky është Hyji ynë. Pranon të gjithë me dashuri të pakushte. Varet prej nesh, si ne e pranojmë këtë dashuri e si e realizojmë në jetën tonë. Nëse jemi më të vërtetë të krishterë, do të jemi si Krishti. Do të jemi të vetëdijdhëm, se Ai na pranon edhe me mëkatet tona, se mëkatet nuk janë për të pengesë të afrimit të tij te ne. Por njëkohësisht do të dimë, se kjo dashuria e pakushte na fton të përmirsohemi, të heqim nga jeta mëkatin dhe neglizhencën ndaj Zotit.

Nëse Krishti pranon të gjithë, nëse erdhi për të gjithë, do të ishte shumë të trishtueshme, nëse nuk të pranonim ftesën e tij, nëse nuk të kishim përgjigjur dashurisë së tij me gjithë shpirt pa justifikime. Sot edhe për ne mund të fillojë një jetë të re, një histori të re bashkë me Jezusin. T’ia lejojmë, që të lindë në zemrat tona, t’i përgjigjemi si e ka hije. Nëse e kemi takuar Hyjin tonë më të vërtetë, nuk është e mundur, që të rrimë prapë të ftohtë ndaj kësaj Dashurie, që për ne u bë Fëmijë...

Sakramenti i Eukaristisë I.

2011-12-24T06:04:43Z

Fillimisht duhet të dimë, se Eukaristia është për të gjithë, si edhe veprimi shpëtimsjellës të Jezu Krishtit është për të gjithë. Por jo të gjithë mund të marrin Eukaristi në Kungim të shenjtë. Duhet një përgjigjje e dashurisë, sepse ata, që nga ana e pagëzimit ishin të lartësuar në dinjitet e meshtarisë mbretërore dhe nga ana e krezmimit janë bërë më të ngjashëm me Krishtin, kur marrin Eukaristinë në kungim, bëhen plotësisht pjestarët në fli të Zotit.

Eukaristia: Burimi e kulmi i jetës së Kishës

Të gjithë sakramente dhe të gjithë shërbime kishtare dhe veprime apostolike janë të lidhur në mënyrë shumë të ngusht dhe të veçantë me Eukaristi dhe te ajo drejtohen. Eukaristia e shenjtë përmban krejtesisht të mirën shpirtërore të Kishës – Krishtin, Qengjin tonë pashkvor.

Kremtimi eukaristik – mesha e shenjtë – është kulmi i jetës dhe veprimit të Kishës. Në të Hyji nëpër Krishtin shenjtëron botën. Eukaristia është përbmledhje e fesë sonë. Në Eukaristi takohen dhe vërtetohen të gjitha të vërteta të fesë. Feja jonë është në përputhje me Eukaristinë dhe Eukaristia vërteton bindjen tonë.

Emra të sakramentit

Emra të ndryshme pashqyrojnë pasurinë e parraskapitueshme të këtij sakramenti. Çdo prej tyre tregon një aspekt tjetër të sakramentit.

Eukaristiasepse është falenderimi Hyjit. Flajët greke ευχαριστειν (eucharistein) dhe ευλογειν (eulogein) kujtonjë “bekimet” (בֵּרַהָ– beracha) hebraike, të cila, sidomos në tryezë, shpallin vepra të Hyjit: krijimi, shëlbimi dhe shenjtërimi.

Darka e Zotitsepse është përkujtimi i darkës, të cilën kremtoi Zoti natën para mundimit, është parashijimi i Darkës dasmore të Qengjit në Jerusalemin qiellor.

Thyerje e bukës, sepse këtë rit hebraik, i pranuar nga liturgjia e pashkës hebraike, përdori Jezusi, kur bekoi dhe dhuroi bukën. Sipas thyerjes nxënës të tij e kanë njohur pas ngjalljes në Emaus. Këtë emër përdornin të krishterë të parë, duke pohuar, se të gjithë ata, që hanë prej një buke të vetme, Krishtin, hyjnë në një bashkësi të ngushtë me të dhe bëhën me të një trup të vetëm – kishë, e cila është trupi mistik të Jezu Krishtit.

Bashkësi eukaristike(συναξις) – synaksisd.m.th. “veprimi i përbashkët”. Ky emër vjen nga arsyja, se Eukaristia kremtohet në komunitetin e besimtarëve, i cili është shenjë e dukshme të Kishës. Më të vërtetë, në kremtimin liturgjik të Eukaristisë, të gjithë veprojnë së bashku, si një trup të vetëm të Krishtit, nën udhëheqje të Jezusit, i cili është Krye i këtij trupi.

Kujtimi(lat. memoriale) të vdekjes dhe të ngjalljes së Zotit. Kremtimi eukaristik është vepër, në të cilën bëhet e pranishme flia e Krishtit në kryq. Gjatë meshës së shenjtë Jezusi lind, vdes dhe ngjall së vdekuri. Liturgjia eukaristike është e njëjta fli, të cilën Biri flijoi Atit në lterin të kryqit për shpëtimin të mbarë njerëzimit. Prandaj quhet edhe Fli e shenjtë. Ose edhe fli e meshës së shenjtë, ose fli e lavdit (Heb 13,15), fli shpirtërore (1Pt 2,5), fli e pastër dhe e shenjtë, sepse plotëson dhe tejkalon të gjitha flitë e besëlidhjes së vjetër.

Liturgjia e shenjtë e hyjnore, sepse Kisha mbarë ka qendër të vet në këtë sakrament dhe duke e kremtuar, zbulohet plotësisht vetveten. Kisha jeton prej Eukaristisë. Prandaj edhe kremtimi i misterëve të shenjtë. Quhet edhe Shenjtërueshmi sakrament, sepse është “sakramenti i sakramentëve”. Kështu quajmë edhe mënyra eukaristike të ruajtura në tabernakull.

Kungimi, (lat. communio – bashkimi, lidhje), sepse në këtë sakrament bashkohemi me Krishtin, i cili na dhuron pjesë në trupin dhe gjakun e tij për të krijuar një trup të ri të vetëm, që është Kisha. Edhe “gjëra të shenjta” (gr. τα αγια – ta hagia; lat. sancta), që na drejton kah shoqërinë e shenjtërve, të cilën deshmojmë në lutjen Besoj; edhe buka ëngjëllore, buka prej qiellit, ilaç i pavdekshmërisë, viatikum.

Mesha e shenjtë(lat. Sancta Missa), sepse liturgjia, në të cilën realizohet misteri i shëlbimit, mbaron me dërgimin e besimtarëve (missio) për ta kryer vullnetin e Hyjit në jetën e përditshme. Kështu jeta e një të krishterit bëhet eukaristia – falenderimi Hyjit për gjithçka na dhuron; falë lidhje me Jezusin në Eukaristi jeta, e cila është pjesë në jetën e Kishës, bëhet fli e këndshme për Atin, së bashku me Krishtin në Shpirtin Shenjtë.

Zakonisht e jashtzakonshme

2011-12-24T06:07:33Z

E dimë, se Zoti gjithëmonë i ka pas të rrinjtë veçanërisht pranë zemrës. Ai e di, se në këtë moshë, plot me ëndrra e me forcë mund të afrohet te ata me kërkesa më të mëdha.

Djem të rrinj si Samuel, David ose Daniel, vajza të reja si Rut, Suzana ose Sara e Tobisë... E shumë e shumë të tjerë të rrinj, që edhe në kohë të sotshme përgjigjën Zotit më të njëjtin guxim. Edhe ty mund të jesh një prej tyre...

Ç'ka atëherë kërkoi Zoti prej Marisë? Mund të themi: asnjë gjë të jashtzakonshme. E kërkoi, që të bëhet nënë. Një gjë krejt normale për ç'do grua të re. Më të vërtetë, ç'do grua është e thirrur të bëhet nënë. Si edhe ç'do burr i ri është i thirrur të bëhet baba. Dhe ai, ose ajo, që nuk e është, ose më mirë që përbuz ta jetë, është në këtë botë kot. Pa tjetër, mund të flasim për atësinë dhe amësinë trupore ose shpirtërore, për jetën familiare ose e kushtuar; por kjo është një temë tjetër.

Atëherë Maria. Engjëlli i ofroi të plotësoi në jetën e vet një gjë normale. Edhe nëse duhet të themi, se ia ofroi në një mënyrë të jashtzakonshme. Biles e ka ftuar të rrezikojë me Zotin. Duhet ta kemi para sysh, se Maria ishte e fejuar për Jozefin e akoma nuk banuan së bashku. Si mund të jetë e shtatzënë një virgjër? E pyet edhe ajo vet. Ndoshta me frikë. Por kur engjëlli ia shpjegon, se kjo vepër është e Zotit, e pranon krejtësisht.

Në jetën me Zotin nuk ka frikë. Ne si Maria jemi të ftuar të plotësojmë planin e Zotin me ne, duke thëhë "jam shërbëtorja e Zotit, jam shërbëtori i Zotit... u bëftë më mua siç the ti..." Ta themi këtë fjalë para çdo sfidë, që na vjen përpara. Mos frikësohemi, sepse atë, që Zoti kërkon prej nesh nuk është përtej forcave tona as atëherë, kur duket kaq e madhe, kur duket, se nuk jemi të aftë për të. Nuk ka rëndësi atë, që na duket. E rëndësishme është, që të besojmë, se duke dëgjuar zërin e Zotit jemi mjaftueshëm të fortë për të bërë gjithçka, që ai vet na kërkon. Në fund të fundit... kujtojmë Marinë. As prej saj Hyji nuk ka kërkuar diçka e pamundshme, diçka e jashtzakonshme.

Pa frikë t'i besohemi Zotit. Ai nuk është vetëm Ai, që kërkon, që fton ose që sfidon të bëjmë diçka. Ai është edhe Ai, që përforcon, që përkrah, që bashkëndan me ne çdo sukses e çdo mossukses tonë. Këtu është misteri i jetës sonë: t'i bëjmë me besnikëri të madhe gjëra të vogla, t'i bëjmë me dashuri të jashtzakonshme vepra të zakonshme. Si Maria...

errata: Lotët, që djegin si zjarr

2011-12-17T16:05:00Z